လူေျခာက္မယား ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
လူေျခာက္မယား
ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
က်ဳပ္လည္း အံ့ျသလြန္းလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းေတာင္
မသိေတာ့ပါဘူး။ေဆးလြယ္အိတ္ထဲက
ကတၱီပါအိတ္ကေလးနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့မဖဲဝါရဲ႕
ကုိယ္တူကုိယ္ခဲြရုပ္ကေလးကုိ က်ဳပ္
ထုတ္ယူလိုက္တယ္။
"သခၤ်ဳိင္းရွင္မၾကီး မဖဲဝါ အျမန္ဆုံးၾကြပါ
က်ဳပ္မွာ အေတာ္ကုိ အေရးၾကီးေနပါတယ္"
က်ဳပ္က မဖဲဝါကုိပင့္လိုက္ျပီး မဖဲဝါအရုပ္ကေလးကုိ
ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ ထားလိုက္တယ္။
အရုပ္ကေလးက ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ
ျဖစ္ေနတယ္ဗ်။ က်ဳပ္ ျပန္ျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ေလေတြတဟူးဟူးတိုက္ေနတဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပင္ၾကီး
အနားကုိ က်ဳပ္ ေရာက္သြားတယ္။
ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပန္းအဝါပြင့္ေလး ပန္ထားတဲ့
မဖဲဝါ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာတယ္။
က်ဳပ္ေတာင္ဘာမွမေျပာရေသးဘူးဗ်။
မဖဲဝါက စျပီးေျပာတာ။
"တာေတ လူေျခာက္ဒီပ နင့္ဆီ ေရာက္လာတယ္မို႔လား
သူေျပာတာေတြအားလုံး မွန္တယ္။ သူ႕မယားမယ္ဆင့္
ကုိသုိက္ဆရာ သာဗိႏၵက ဖမ္းထားတယ္။
လူကုိဖမ္းတာ မဟုတ္ဘူး။သာဗိႏၵက ဝိညာဥ္ထုတ္ျပီး
ဖမ္းထားတာ။သူ႕မယားကုိ ခိုင္းေနတာဟဲ့ ။
သူ႕လင္ဒီပကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္ခိုင္းေနတာေဟ့
မယ္ဆင့္ကလည္း သူ႕လင္ လူေျခာက္ကုိ
အသက္ေပးျပီးခ်စ္တဲ့ မိန္းမဟဲ့…
'ငါကုိ သတ္လိုက္ ငါ့လင္ကုိငါ ဘယ္ေတာ့မွ
ဒုကၡမေပးဘူး'
ဆိုျပီး ေတာင့္ခံတာဟဲ့။ သာဗိႏၵဘာလုပ္လို႔မွ
မရဘူး။ ျဖစ္ေနတယ္ ။သာဗိႏၵက လူေျခာက္ကုိမျမင္ရ
ဘူးေလ။မယ္ဆင့္က သူ႔လင္ကုိ ျမင္ရတယ္။
မယ္ဆင့္သာသူလင္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိုက္ရင္
သာဗိႏၵကလူေျခာက္ကုိ ျမင္ရျပီေပါ့။ဒါဆိုရင္
သူ႕မိန္းမကုိကုိယ္ထဲျပန္သြင္းမေပးဘူးဆိုျပီး
အက်ပ္ကုိင္ေတာ့မွာေဟ့
ျပီးရင္ ပုိင္ရွင္မရွိေတာ့တဲ့ သုိက္ေတြကုိ ေဖာ္ခိုင္းေတာ့မွာ
ဒါက သာဗိႏၵရဲ႕ အႀကံေပါ့ဟယ္။
ဒီေတာ့ နင္အခုခ်က္ခ်င္း ကုိယ္ပြားနဲ႔ပဲလိုက္သြား
ေပေတာ့တာေတ ။ ငါ့နင့္ေနာက္က လိုက္ခဲ့မယ္။
သာဗိႏၵက လူေျခာက္ ဒီပကုိ ျမင္ဖူးတာမွ မဟုတ္တာ။
မယ္ဆင့္ကသာနင့္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိုက္ရင္
နင့္ကုိပဲ သာဗိႏၵကျမင္ရမွာေလ။နင့္ကုိပဲ
လူေျခာက္ဒီပလို႔ ထင္သြားမွာပါ။နင့္ကုိသုိက္ေတြ
ေဖာ္ခိုင္းလိမ့္မယ္။နင္က ဒီေကာင္ကုိ မ်ွားေခၚသြား
ငါရပ္ခိုင္းတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ နင္က ရပ္လိုက္
အဲဒီေနရာမွာ သုိက္ရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္
နင့္ကုိ သုိက္ေဖာ္ခိုင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ
ငါထြက္လာခဲ့မယ္။ကဲ…နင္သြားေတာ့
အခ်ိန္မရွိဘူး။မယ္ဆင့္ရဲ႕ ကုိယ္ပြါးဝိညာဥ္က
ဒီည ျပန္မဝင္ႏုိင္ရင္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္တာေတ"
ဟာ မဖဲဝါေပ်ာက္သြားျပီဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္လည္း ခ်က္ခ်င္း ကုိဒီပကုိ ေခၚရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
က်ဳပ္စိတ္ညႊတ္လိုက္တာနဲ႔ ကုိဒီပ က်ဳပ္ေရွ႕ကုိ
ေရာက္လာတယ္။ကုိယ္ပြားထုတ္ျပီး ကုိဒီပနဲ႔ေတြ႕လို႔ရ
တာကုိခုမွသိသြားတာဗ်။
"ကုိဒီပ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိဖမ္းထားတဲ့ေနရာသြားၾကမယ္
ဟိုေရာက္ရင္ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိေျပာ က်ဳပ္ကုိ
ေျခမန္းကြင္းစြပ္ေပးလို႔ က်န္တာေတြေတာ့ မဖဲဝါနဲ႔
က်ဳပ္နဲ႔ လုပ္ၾကမယ္။ ကုိၾကီးဒီပက အစ္မမယ္ဆင့္နားမွာ
ပဲေနဗ်"
က်ဳပ္နဲ႔ ကုိၾကီးဒီပ ခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားတယ္ဗ်
သာဗိႏၵဆိုတဲ့လူၾကီးကုိလည္း ေတြ႕ျပီဗ်ဳိ႕။
ေသ်ွာင္ထုံးၾကီးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကားကားၾကီးနဲ႔ဗ်။
ပုဆိုးက ကြက္တုံးၿကီးဝတ္လို႔ တိုက္ပုံအက်ၤ ီကုိ
ရင္ေစ့ၾကီးဝတ္လို႔ဗ်။
"ကဲ…ကုိၾကီးဒီပ မမယ္ဆင့္အနားသြားျပီး
အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာေပေတာ့ဗ်ာ"
ကုိၾကီးဒီပကုိေတာ့ ဒီလူမျမင္ရဘူးဗ်။
က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကုိ ျမင္မွာစုိးလို႔ သစ္ပင္ေနာက္မွ
ကပ္ေနေသးတာ။
ကုိၾကီးဒီပကသူ႕မယားမမယ္ဆင့္ကုိ အက်ဳိးအျကာင္
းေျပာျပီးက်ဳပ္ဆီကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာတာဗ်။
"ငါေျပာခဲ့ျပီ တာေတ မယ္ဆင့္ကမင္းကုိ
ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိမ့္မယ္"
"သာဗိႏၵၾကီး က်ဳပ္ကုိယ္ပြားကုိ ျမင္သြားမွာစုိးလို႔ဗ်"
"ဟာ တာေတကလည္း မင္းကုိဘယ္သူျမင္မွာတုံး"
"မယ္ဆင့္ကုိ ေဆးဝါးေတြနဲ႔ လုပ္ျပီး
ဝိညာဥ္ထုတ္ယူထားလို႔သူကျမင္ေနရတာကြ"
"ဟုတ္လား ဒါဆိုရင္ သြားမယ္"
"ဟဲ့ေကာင္မ နင့္လင္ ခုထိမလာေသးဘူးလား
နင့္လင္လာလို႔မွနင္ ေျခမန္းကြင္းမစြပ္ရင္ နင္ကုိယ္ထဲကုိ
နင္ျပန္ဝင္လို႔ မရေတာ့ဘူးသာ မွတ္ေပေတာ့။
မနက္ျဖန္ နင့္ရြာမွာ နင့္အသုဘကုိလူေတြ
လာၾကလိမ့္မယ္ မပူနဲ႔"
"ငါ့လင္ ေရာက္ျပီဟဲ့ နင္ဒီေလာက္စြပ္ေစခ်င္တဲ့
ေျခမန္းကြင္းကုိ ငါစြပ္မယ္ ဒါေပမဲ့ ငါလင္ကုိ
နင္ဒုကၡေပးလို႔ကေတာ့ နင့္ကုိ ငါကုိယ္တိုင္
သတ္မယ္ေဟ့"
"တယ္္လည္းေဒါသၾကီးတဲ့ လူေျခာက္မယားပါလား
ဟား ဟား ဟား ဟား ကဲ စြပ္လိုက္စမ္း
နင့္လင္ဘယ္ေလာက္ ေခ်ာလည္း ငါ ျကည့္စမ္းမယ္"
က်ဳပ္က ေခါင္းငုံံ႔ေပးလိုက္ေတာ့ မမယ္ဆင့္က က်ဳပ္ကုိ
ေျခမန္းကြင္း စြပ္ခ်လိုက္တယ္။သာဗိႏၵၾကီးက
က်ဳပ္ကုိ လွည့္ၿကည့္ေနတာဗ်။
"ေဟာ… ျမင္ရျပီေဟ့ ျမင္ရျပီဟ သာဗိႏၵရဲ႕ေျခမန္းကြင္း
ဘယ္ေလာက္စြမ္းတယ္ဆိုတာ သိျပီမို႕လား
ဟား ဟား ဟား ဟား ေရႊေတြ မလိုခ်င္ေအာင္
ရေတာ့မယ္ေဟ့ ရေတာ့မယ္ကြ ဟား ဟား ဟား
လူေျခာက္ေလးက ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာကုိး။
ကဲ ေဟ့ေကာင္ လူေျခာက္ ငါ့ကုိ အနီးအနားမွာရွိတဲ့
ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္တစ္ခု ျပေပေတာ့ မင္းက
ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္ေတြကုိသိနိင္စြမ္းရွိတဲ့ေကာင္
ေရြွေတြကုိ ယူခ်င္သေလာက္ယူျပီး
သုံးစားေနတဲ့ေကာင္ဆို ။ ကဲ အခု မင္းကုိငါ့ပုိင္ျပီကြ
တစ္သက္လုံး မင္း ငါကြ်န္လုပ္ရမယ္
မင္း ငါ့ကုိ ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္ေတြ ရွာေပးေပေတာ့
ငါခိုင္းတာကုိ အခုခ်က္ခ်င္းမလုပ္ရင္
ေဟာဟုိက လူေျခာက္မယားကုိ
ကုိယ္ထဲျပန္ဝင္လို ့မရေအာင္ ငါလုပ္လိုက္မယ္"
က် ဳပ္က သူ ့စကားကုိ နားေထာင္တဲ့ပုံနဲ ့
ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။သာဗိႏၵကေတာ့
က်ဳပ္ကုိ လူေျခာက္ကုိဒီပလို႔ပဲ ထင္ေနတာဗ်။
က်ဳပ္က လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ သာဗိႏၵကုိေခၚျပီး
ေရွ႕ကထြက္ခဲ့တယ္။သာဗိႏၵက က်ဳပ္ေနာက္က
လိုက္လာတယ္။
"သုိက္ဆရာၾကီးသာဗိႏၵ ေဟာဒီေနရာမွာ
ေရႊအခ်ိန္သုံးဆယ္ေလာက္ ျမွဳပ္ထားတဲ့ပုိင္ရွင္မဲ့
သုိက္ရွိတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရႊေတြကုိ ေတြ႕သြားတဲ့
သရဲမတစ္ေယာက္က ေမာင္ပုိင္စီးထားတယ္ဗ်
က်ဳပ္က အဲဒီသရဲမကုိေၾကာက္လို႔ ဒီသုိက္ကုိမဝင္ရဲဘူးဗ်
ခင္ဗ်ားကေတာ့ က်ဳပ္လို ေၾကာက္မယ္မထင္ဘူး"
"ဟား ဟား ဟား လူေျခာက္ေကာင္ မင္းေျပာတာ
အမွန္ပဲဆိုရင္ အဲဒီသရဲမကုိ အခု ေခၚထုတ္ျပီး
ငါရုိက္ထုတ္ပစ္လိုက္မယ္။
မင္းမွတ္ထားလူေျခာက္ေကာင္
ငါ့နာမည္သုိက္ဆရာသာဗိႏၵတဲ့"
သာဗိႏၵက က်ဳပ္ကုိ လူေျခာက္ကုိဒီပလို႔ပဲ ထင္ေနတာဗ်။
"က်ဳပ္ အမွန္ေျပာတာဗ် ။ ဆရာၾကီးရဲ႕။
ဆရာၾကီးသာ အဲဒီသရဲမကုိ ႏွိမ္နင္းေပးပါ။
က်ဳပ္ သုိက္ထဲကုိဝင္ျပီး ေရႊေတြ ယူေပးပါ့မယ္
ေရႊေတြရတဲ့အခါ က်ဳပ္မိန္းမကုိသာလႊတ္ေပးပါ
ဆရာၾကီးရယ္"
"ေအး …မင္းမိန္းမကုိ ငါလႊတ္ေပးမယ္
ဒါေပမဲ့ မင္းကေတာ့ ငါကုိ ေရႊေတြ ထပ္ရွာေပးရဦးမယ္
ဒါေလာက္နဲ႔ ငါက ေက်နပ္မယ့္ေကာင္မဟုတ္ဘူး
ၾကားလားလူေျခာက္"
"ဟုတ္ကဲ့ ၾကားပါတယ္ ဆရာၾကီး အတြက္
က်ဳပ္ေရႊသိုက္ေတြထပ္ျပေပးပါ့မယ္ဗ်ာ"
"ေကာင္းျပီ ဒါဆိုရင္ မင္းေဘးကုိနည္းနည္းဖယ္ေန
မင္းေျပာတဲ့ သရဲမကုိ င့ါေခၚလိုက္စမ္းမယ္"
က်ဳပ္က ေဘးကုိ ဖယ္ေပးလိုက္တယ္ဗ်။
သုိက္ဆရာသာဗိႏၵက ပါးစပ္ကေန
ဂါထာလိုလို မႏၱန္လိုလိုေတြ ရြတ္ဖတ္ေနတယ္ဗ်
ျပီးေတာ့မွ…
"ေရႊသုိက္ကုိ ေစာင့္ေနတဲ့ သရဲမငါဆရာသာဗိႏၵ
အမိန္႔ျပန္လိုက္တယ္ အခု ခ်က္ခ်င္း မဆိုင္းမတြ
ငါ့ေရွ႕ေမွာက္ကုိ အေရာက္လာခဲ့ရမယ္
သုိက္ဆရာ သာဗိႏၵရဲ႕အမိန္႔အခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့စမ္း
သရဲမ"
"ဖ်န္း"
က်ဳပ္ေတာင္ လန္႕ျပီး တုန္သြားတယ္ဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵက သူ႕လက္ထဲက ေဆးၾကိမ္လုံးၾကီးနဲ႔
ေျမၾကီးကုိ ဖ်န္းကနဲ ရုိက္လိုက္တယ္ဗ်
"ဝုန္း"
ဟာ…သာဗိႏၵရဲ႕ေရွ႕ မွာ မီးခိုၾကီးတစ္ခု ေပၚလာတာဗ်ဳိ႕
သာဗိႏၵေတာင္ ေနာက္ကုိ နည္းနည္းဆုတ္သြားတယ္ဗ်ဳိ႕။
မီးခိုးေတြက ေလတိုက္တာနဲ႔
တစ္ခါတည္းေပ်ာက္သြားတာဗ်။
ဒီေတာ့မွ သာဗိႏၵေရွ႕မွာ မတ္တပ္ၾကီး
ရပ္ေနတဲ့ မဖဲဝါၾကီးကုိ က်ဳပ္ျမင္ရေတာ့တာဗ်ဳိ႕။
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
မဖဲဝါက ရယ္ေနတယ္ဗ်
သာဗိႏၵက မဖဲဝါကုိ ျမင္ဖူးတဲ့ပုံ မရွိဘူးဗ်
"ေဟ့ေကာင္လူေျခာက္ မင္းေျပာတာဒီသရဲမလား"
"ဟုတ္တယ္ ဆရာၾကီး"
"ဟဲ့ ေကာင္မ ဒီသုိက္က ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္တဲ့
အဲဒါကုိ နင္ကဝင္ျပီး ေမာင္ပုိင္စီးထားရေအာင္
နင့္လင္ပစၥည္းမို႔လို႔လားနင္ အခုခ်က္ခ်င္း ဒီေနရာက
ထြက္သြားငါ့အမိန္႔ သာဗိႏၵရဲ႕အမိန္႕"
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
"ဝူး ဝူး ဝူး အီ အီ အီ အီ အီ"
ဟာ နက္ေက်ာ္ၾကီးပါ ေရာက္လာျပီဗ်ဳိ႕
"ဟဲ့ သရဲမ နင္က ေခြးေတြဘာေတြေတာင္
ေမြးထားလို႕ ပါလား ။ နင္ကုိယ္နင္
ေရႊသုိက္ပုိင္ရွင္လို႕ ထင္ေနတာလား ဟဲ့ေကာင္မ"
ဟာ လာျပီဗ်ဳိ႕ နက္ေက်ာ္ၾကီး ေျပးလာျပီဗ်ဳိ႕။
"ေအာင္မာ နဲတဲ့ေကာင္မွ မဟုတ္တာကဲ
လာစမ္းေခြးနာ"
သာဗိႏၵက လက္ထဲက ေဆးၾကိမ္လုံးကုိ
ေလထဲမွာ 'ဝီကနဲ ဝီကနဲ' ျမည္ေအာင္
ေမႊ႕လိုက္တာဗ်ဳိ႕။
အနားကပ္လာတဲ့ နက္ေက်ာ္ၾကီးကုိ
လွမ္းရုိက္ေနတာဗ်။
နတ္ေက်ာ္ၾကီးက သာဗိႏၵရဲ႕ ျကိမ္လုံးရုိက္ခ်က္ကုိ
လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ရင္း သာဗိႏၵကုိဝင္ဆဲြဖို႕
လုပ္ေနတာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵက ေျပးရုိက္လိုက္ နက္ေက်ာ္က
ခုန္ေရွာင္လိုက္ သာဗိႏၵက လႊဲရုိက္လိုက္
နက္ေက်ာ္က ကြ်မ္းထိုးျပီး ေရွာင္လိုက္နဲ႔
သာဗိႏၵက ေဒါသေတြ အထြတ္အထိပ္
ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ဒီအခ်ိန္မွာ သာဗိႏၵက က်ဳပ္ကုိေရာ မဖဲဝါကုိပါ
ေမ့သြားတဲ့ပုံပဲဗ်။
မဖဲဝါက ဆတ္ကနဲ လွည့္လိုက္တာသာဗိႏၵရဲ႕
ေနာက္ေက်ာ ဘက္ကုိေရာက္သြားေရာဗ်ဳိ႕။
ေခြးနက္ျကီးကုိမဲျပီး ၾကိမ္လုံးနဲ႕ လိုက္ရုိက္ေနတဲ့
သာဗိႏၵက သူ႕ေနာက္ေက်ာမွာ
မဖဲဝါမားမားၾကီး ရပ္ေနတာကုိ လုံးဝသိပုံမေပၚဘူးဗ်။
ေဟာ…မဖဲဝါရဲ႕ လက္ၾကီးေလထဲကုိ
ေျမာက္တက္သြားျပီးဗ်ဳိ႕။
"ဘုန္း ဘုန္း ဘုန္း "
သုံးခ်က္ဆက္တိုက္ကုိ ရုိက္ခ်လိုက္တာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵဒူးၾကီးေထာက္ျပီး ေရွ႕ကုိထိုးက်သြားျပီဗ်ဳိ႕။
"ဟဲ့အေကာင္ လူယုတ္မာ
ငါ့ကုိနင္က ဘယ္သူလို႔ ထင္ေနလို႔တုန္း
ငါ မဖဲဝါေဟ့ မဖဲဝါ ေရႊခ်ိန္သုံးဆယ္ေစာင့္ေနတဲ့
သရဲမ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ ငါ မဖဲဝါ ။
သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ မဖဲဝါဟဲ့"
သာဗိႏၵၾကီး မ်က္လုံးျပဴးသြားျပီဗ်ဳိ႕။သူက သာမန္သရဲမ
လို႔ထင္ျပီးၾကမ္းေနတာဗ်။
အခုမွ မဖဲဝါမွန္း သိသြားတာ ။
ဒါေပမဲ့ မဖဲဝါမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္
သိပ္ေနာက္က်သြားျပီေလဗ်ာ
"သုိက္ဆရာၾကီး သာဗိႏၵ ။
က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားထင္သလို လူေျခာက္မဟုတ္ဘူးဗ်
ထေနာင္းကုန္းသား တာေတ။
က်ဳပ္ရြာက လူေျခာက္မယား အစ္မမယ္ဆင့္ကုိ
ခင္ဗ်ားဒုကၡေပးထားတယ္လို႕လူေျခာက္ကုိဒီပက
လာေျပာလို႔ က်ဳပ္လိုက္ခဲ့တာ။တာေတက
အေကာင္ေသးေပမယ့္အဆိပ္က လႊတ္ျပင္းတာဗ်
သုိက္ဆရာၾကီးရဲ႕"
သာဗိႏၵဆိုတဲ့လူက က်ဳပ္ကုိမ်က္လုံးျပဴးၾကီးနဲ႕
စုိက္ၾကည့္ရင္းအသက္ကုန္သြားေရာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵဖမ္းထားတဲ့ အစ္မမယ္ဆင့္ရဲ႕
ဝိညာဥ္လည္း လြတ္သြားျပီေပါ့ဗ်ာ။
ခႏၶာကုိယ္ထဲက ထုတ္ထားတဲ့ဝိညာဥ္ဆိုတာ
ဝိညာဥ္ထုတ္ထားတဲ့သူေသတာနဲ႔ သူကုိယ္ထဲကုိ
ခ်က္ခ်င္းျပန္ေရာက္သြားတာဗ်။
ခုေလာက္ဆို ကုိၾကီးဒီပလည္းလိုက္သြားေရာေပါ့ဗ်ာ။
က်ဳပ္လည္ပင္းက သာဗိႏၵစြပ္ထားတဲ့
ေျခမန္းကြင္းျကီးကုိျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။
မဖဲဝါနဲ႕နက္ေက်ာ္ၾကီးလည္းထြက္သြားၾကျပီဗ်။
"ဝူး …ဝူး …ဝူး…အီ …အီ…အီ"
က်ဳပ္လန္႔ႏုိးသြားေတာ့ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းက
တုံးေမာင္းေခါက္ေနျပီဗ်။
"တုံ တုံ တုံ တုံ"
က်ဳပ္ကုိယ္ပြားက က်ဳပ္ကုိထဲကုိ
ေဘးမသီရန္မချပန္ေရာက္လာေလရဲ႕ဗ်
ျပီးပါၿပီ
ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
က်ဳပ္လည္း အံ့ျသလြန္းလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းေတာင္
မသိေတာ့ပါဘူး။ေဆးလြယ္အိတ္ထဲက
ကတၱီပါအိတ္ကေလးနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့မဖဲဝါရဲ႕
ကုိယ္တူကုိယ္ခဲြရုပ္ကေလးကုိ က်ဳပ္
ထုတ္ယူလိုက္တယ္။
"သခၤ်ဳိင္းရွင္မၾကီး မဖဲဝါ အျမန္ဆုံးၾကြပါ
က်ဳပ္မွာ အေတာ္ကုိ အေရးၾကီးေနပါတယ္"
က်ဳပ္က မဖဲဝါကုိပင့္လိုက္ျပီး မဖဲဝါအရုပ္ကေလးကုိ
ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ ထားလိုက္တယ္။
အရုပ္ကေလးက ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ
ျဖစ္ေနတယ္ဗ်။ က်ဳပ္ ျပန္ျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ေလေတြတဟူးဟူးတိုက္ေနတဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပင္ၾကီး
အနားကုိ က်ဳပ္ ေရာက္သြားတယ္။
ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပန္းအဝါပြင့္ေလး ပန္ထားတဲ့
မဖဲဝါ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာတယ္။
က်ဳပ္ေတာင္ဘာမွမေျပာရေသးဘူးဗ်။
မဖဲဝါက စျပီးေျပာတာ။
"တာေတ လူေျခာက္ဒီပ နင့္ဆီ ေရာက္လာတယ္မို႔လား
သူေျပာတာေတြအားလုံး မွန္တယ္။ သူ႕မယားမယ္ဆင့္
ကုိသုိက္ဆရာ သာဗိႏၵက ဖမ္းထားတယ္။
လူကုိဖမ္းတာ မဟုတ္ဘူး။သာဗိႏၵက ဝိညာဥ္ထုတ္ျပီး
ဖမ္းထားတာ။သူ႕မယားကုိ ခိုင္းေနတာဟဲ့ ။
သူ႕လင္ဒီပကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္ခိုင္းေနတာေဟ့
မယ္ဆင့္ကလည္း သူ႕လင္ လူေျခာက္ကုိ
အသက္ေပးျပီးခ်စ္တဲ့ မိန္းမဟဲ့…
'ငါကုိ သတ္လိုက္ ငါ့လင္ကုိငါ ဘယ္ေတာ့မွ
ဒုကၡမေပးဘူး'
ဆိုျပီး ေတာင့္ခံတာဟဲ့။ သာဗိႏၵဘာလုပ္လို႔မွ
မရဘူး။ ျဖစ္ေနတယ္ ။သာဗိႏၵက လူေျခာက္ကုိမျမင္ရ
ဘူးေလ။မယ္ဆင့္က သူ႔လင္ကုိ ျမင္ရတယ္။
မယ္ဆင့္သာသူလင္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိုက္ရင္
သာဗိႏၵကလူေျခာက္ကုိ ျမင္ရျပီေပါ့။ဒါဆိုရင္
သူ႕မိန္းမကုိကုိယ္ထဲျပန္သြင္းမေပးဘူးဆိုျပီး
အက်ပ္ကုိင္ေတာ့မွာေဟ့
ျပီးရင္ ပုိင္ရွင္မရွိေတာ့တဲ့ သုိက္ေတြကုိ ေဖာ္ခိုင္းေတာ့မွာ
ဒါက သာဗိႏၵရဲ႕ အႀကံေပါ့ဟယ္။
ဒီေတာ့ နင္အခုခ်က္ခ်င္း ကုိယ္ပြားနဲ႔ပဲလိုက္သြား
ေပေတာ့တာေတ ။ ငါ့နင့္ေနာက္က လိုက္ခဲ့မယ္။
သာဗိႏၵက လူေျခာက္ ဒီပကုိ ျမင္ဖူးတာမွ မဟုတ္တာ။
မယ္ဆင့္ကသာနင့္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိုက္ရင္
နင့္ကုိပဲ သာဗိႏၵကျမင္ရမွာေလ။နင့္ကုိပဲ
လူေျခာက္ဒီပလို႔ ထင္သြားမွာပါ။နင့္ကုိသုိက္ေတြ
ေဖာ္ခိုင္းလိမ့္မယ္။နင္က ဒီေကာင္ကုိ မ်ွားေခၚသြား
ငါရပ္ခိုင္းတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ နင္က ရပ္လိုက္
အဲဒီေနရာမွာ သုိက္ရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္
နင့္ကုိ သုိက္ေဖာ္ခိုင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ
ငါထြက္လာခဲ့မယ္။ကဲ…နင္သြားေတာ့
အခ်ိန္မရွိဘူး။မယ္ဆင့္ရဲ႕ ကုိယ္ပြါးဝိညာဥ္က
ဒီည ျပန္မဝင္ႏုိင္ရင္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္တာေတ"
ဟာ မဖဲဝါေပ်ာက္သြားျပီဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္လည္း ခ်က္ခ်င္း ကုိဒီပကုိ ေခၚရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
က်ဳပ္စိတ္ညႊတ္လိုက္တာနဲ႔ ကုိဒီပ က်ဳပ္ေရွ႕ကုိ
ေရာက္လာတယ္။ကုိယ္ပြားထုတ္ျပီး ကုိဒီပနဲ႔ေတြ႕လို႔ရ
တာကုိခုမွသိသြားတာဗ်။
"ကုိဒီပ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိဖမ္းထားတဲ့ေနရာသြားၾကမယ္
ဟိုေရာက္ရင္ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိေျပာ က်ဳပ္ကုိ
ေျခမန္းကြင္းစြပ္ေပးလို႔ က်န္တာေတြေတာ့ မဖဲဝါနဲ႔
က်ဳပ္နဲ႔ လုပ္ၾကမယ္။ ကုိၾကီးဒီပက အစ္မမယ္ဆင့္နားမွာ
ပဲေနဗ်"
က်ဳပ္နဲ႔ ကုိၾကီးဒီပ ခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားတယ္ဗ်
သာဗိႏၵဆိုတဲ့လူၾကီးကုိလည္း ေတြ႕ျပီဗ်ဳိ႕။
ေသ်ွာင္ထုံးၾကီးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကားကားၾကီးနဲ႔ဗ်။
ပုဆိုးက ကြက္တုံးၿကီးဝတ္လို႔ တိုက္ပုံအက်ၤ ီကုိ
ရင္ေစ့ၾကီးဝတ္လို႔ဗ်။
"ကဲ…ကုိၾကီးဒီပ မမယ္ဆင့္အနားသြားျပီး
အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာေပေတာ့ဗ်ာ"
ကုိၾကီးဒီပကုိေတာ့ ဒီလူမျမင္ရဘူးဗ်။
က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္ကုိ ျမင္မွာစုိးလို႔ သစ္ပင္ေနာက္မွ
ကပ္ေနေသးတာ။
ကုိၾကီးဒီပကသူ႕မယားမမယ္ဆင့္ကုိ အက်ဳိးအျကာင္
းေျပာျပီးက်ဳပ္ဆီကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာတာဗ်။
"ငါေျပာခဲ့ျပီ တာေတ မယ္ဆင့္ကမင္းကုိ
ေျခမန္းကြင္းစြပ္လိမ့္မယ္"
"သာဗိႏၵၾကီး က်ဳပ္ကုိယ္ပြားကုိ ျမင္သြားမွာစုိးလို႔ဗ်"
"ဟာ တာေတကလည္း မင္းကုိဘယ္သူျမင္မွာတုံး"
"မယ္ဆင့္ကုိ ေဆးဝါးေတြနဲ႔ လုပ္ျပီး
ဝိညာဥ္ထုတ္ယူထားလို႔သူကျမင္ေနရတာကြ"
"ဟုတ္လား ဒါဆိုရင္ သြားမယ္"
"ဟဲ့ေကာင္မ နင့္လင္ ခုထိမလာေသးဘူးလား
နင့္လင္လာလို႔မွနင္ ေျခမန္းကြင္းမစြပ္ရင္ နင္ကုိယ္ထဲကုိ
နင္ျပန္ဝင္လို႔ မရေတာ့ဘူးသာ မွတ္ေပေတာ့။
မနက္ျဖန္ နင့္ရြာမွာ နင့္အသုဘကုိလူေတြ
လာၾကလိမ့္မယ္ မပူနဲ႔"
"ငါ့လင္ ေရာက္ျပီဟဲ့ နင္ဒီေလာက္စြပ္ေစခ်င္တဲ့
ေျခမန္းကြင္းကုိ ငါစြပ္မယ္ ဒါေပမဲ့ ငါလင္ကုိ
နင္ဒုကၡေပးလို႔ကေတာ့ နင့္ကုိ ငါကုိယ္တိုင္
သတ္မယ္ေဟ့"
"တယ္္လည္းေဒါသၾကီးတဲ့ လူေျခာက္မယားပါလား
ဟား ဟား ဟား ဟား ကဲ စြပ္လိုက္စမ္း
နင့္လင္ဘယ္ေလာက္ ေခ်ာလည္း ငါ ျကည့္စမ္းမယ္"
က်ဳပ္က ေခါင္းငုံံ႔ေပးလိုက္ေတာ့ မမယ္ဆင့္က က်ဳပ္ကုိ
ေျခမန္းကြင္း စြပ္ခ်လိုက္တယ္။သာဗိႏၵၾကီးက
က်ဳပ္ကုိ လွည့္ၿကည့္ေနတာဗ်။
"ေဟာ… ျမင္ရျပီေဟ့ ျမင္ရျပီဟ သာဗိႏၵရဲ႕ေျခမန္းကြင္း
ဘယ္ေလာက္စြမ္းတယ္ဆိုတာ သိျပီမို႕လား
ဟား ဟား ဟား ဟား ေရႊေတြ မလိုခ်င္ေအာင္
ရေတာ့မယ္ေဟ့ ရေတာ့မယ္ကြ ဟား ဟား ဟား
လူေျခာက္ေလးက ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာကုိး။
ကဲ ေဟ့ေကာင္ လူေျခာက္ ငါ့ကုိ အနီးအနားမွာရွိတဲ့
ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္တစ္ခု ျပေပေတာ့ မင္းက
ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္ေတြကုိသိနိင္စြမ္းရွိတဲ့ေကာင္
ေရြွေတြကုိ ယူခ်င္သေလာက္ယူျပီး
သုံးစားေနတဲ့ေကာင္ဆို ။ ကဲ အခု မင္းကုိငါ့ပုိင္ျပီကြ
တစ္သက္လုံး မင္း ငါကြ်န္လုပ္ရမယ္
မင္း ငါ့ကုိ ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္ေတြ ရွာေပးေပေတာ့
ငါခိုင္းတာကုိ အခုခ်က္ခ်င္းမလုပ္ရင္
ေဟာဟုိက လူေျခာက္မယားကုိ
ကုိယ္ထဲျပန္ဝင္လို ့မရေအာင္ ငါလုပ္လိုက္မယ္"
က် ဳပ္က သူ ့စကားကုိ နားေထာင္တဲ့ပုံနဲ ့
ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။သာဗိႏၵကေတာ့
က်ဳပ္ကုိ လူေျခာက္ကုိဒီပလို႔ပဲ ထင္ေနတာဗ်။
က်ဳပ္က လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ သာဗိႏၵကုိေခၚျပီး
ေရွ႕ကထြက္ခဲ့တယ္။သာဗိႏၵက က်ဳပ္ေနာက္က
လိုက္လာတယ္။
"သုိက္ဆရာၾကီးသာဗိႏၵ ေဟာဒီေနရာမွာ
ေရႊအခ်ိန္သုံးဆယ္ေလာက္ ျမွဳပ္ထားတဲ့ပုိင္ရွင္မဲ့
သုိက္ရွိတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရႊေတြကုိ ေတြ႕သြားတဲ့
သရဲမတစ္ေယာက္က ေမာင္ပုိင္စီးထားတယ္ဗ်
က်ဳပ္က အဲဒီသရဲမကုိေၾကာက္လို႔ ဒီသုိက္ကုိမဝင္ရဲဘူးဗ်
ခင္ဗ်ားကေတာ့ က်ဳပ္လို ေၾကာက္မယ္မထင္ဘူး"
"ဟား ဟား ဟား လူေျခာက္ေကာင္ မင္းေျပာတာ
အမွန္ပဲဆိုရင္ အဲဒီသရဲမကုိ အခု ေခၚထုတ္ျပီး
ငါရုိက္ထုတ္ပစ္လိုက္မယ္။
မင္းမွတ္ထားလူေျခာက္ေကာင္
ငါ့နာမည္သုိက္ဆရာသာဗိႏၵတဲ့"
သာဗိႏၵက က်ဳပ္ကုိ လူေျခာက္ကုိဒီပလို႔ပဲ ထင္ေနတာဗ်။
"က်ဳပ္ အမွန္ေျပာတာဗ် ။ ဆရာၾကီးရဲ႕။
ဆရာၾကီးသာ အဲဒီသရဲမကုိ ႏွိမ္နင္းေပးပါ။
က်ဳပ္ သုိက္ထဲကုိဝင္ျပီး ေရႊေတြ ယူေပးပါ့မယ္
ေရႊေတြရတဲ့အခါ က်ဳပ္မိန္းမကုိသာလႊတ္ေပးပါ
ဆရာၾကီးရယ္"
"ေအး …မင္းမိန္းမကုိ ငါလႊတ္ေပးမယ္
ဒါေပမဲ့ မင္းကေတာ့ ငါကုိ ေရႊေတြ ထပ္ရွာေပးရဦးမယ္
ဒါေလာက္နဲ႔ ငါက ေက်နပ္မယ့္ေကာင္မဟုတ္ဘူး
ၾကားလားလူေျခာက္"
"ဟုတ္ကဲ့ ၾကားပါတယ္ ဆရာၾကီး အတြက္
က်ဳပ္ေရႊသိုက္ေတြထပ္ျပေပးပါ့မယ္ဗ်ာ"
"ေကာင္းျပီ ဒါဆိုရင္ မင္းေဘးကုိနည္းနည္းဖယ္ေန
မင္းေျပာတဲ့ သရဲမကုိ င့ါေခၚလိုက္စမ္းမယ္"
က်ဳပ္က ေဘးကုိ ဖယ္ေပးလိုက္တယ္ဗ်။
သုိက္ဆရာသာဗိႏၵက ပါးစပ္ကေန
ဂါထာလိုလို မႏၱန္လိုလိုေတြ ရြတ္ဖတ္ေနတယ္ဗ်
ျပီးေတာ့မွ…
"ေရႊသုိက္ကုိ ေစာင့္ေနတဲ့ သရဲမငါဆရာသာဗိႏၵ
အမိန္႔ျပန္လိုက္တယ္ အခု ခ်က္ခ်င္း မဆိုင္းမတြ
ငါ့ေရွ႕ေမွာက္ကုိ အေရာက္လာခဲ့ရမယ္
သုိက္ဆရာ သာဗိႏၵရဲ႕အမိန္႔အခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့စမ္း
သရဲမ"
"ဖ်န္း"
က်ဳပ္ေတာင္ လန္႕ျပီး တုန္သြားတယ္ဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵက သူ႕လက္ထဲက ေဆးၾကိမ္လုံးၾကီးနဲ႔
ေျမၾကီးကုိ ဖ်န္းကနဲ ရုိက္လိုက္တယ္ဗ်
"ဝုန္း"
ဟာ…သာဗိႏၵရဲ႕ေရွ႕ မွာ မီးခိုၾကီးတစ္ခု ေပၚလာတာဗ်ဳိ႕
သာဗိႏၵေတာင္ ေနာက္ကုိ နည္းနည္းဆုတ္သြားတယ္ဗ်ဳိ႕။
မီးခိုးေတြက ေလတိုက္တာနဲ႔
တစ္ခါတည္းေပ်ာက္သြားတာဗ်။
ဒီေတာ့မွ သာဗိႏၵေရွ႕မွာ မတ္တပ္ၾကီး
ရပ္ေနတဲ့ မဖဲဝါၾကီးကုိ က်ဳပ္ျမင္ရေတာ့တာဗ်ဳိ႕။
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
မဖဲဝါက ရယ္ေနတယ္ဗ်
သာဗိႏၵက မဖဲဝါကုိ ျမင္ဖူးတဲ့ပုံ မရွိဘူးဗ်
"ေဟ့ေကာင္လူေျခာက္ မင္းေျပာတာဒီသရဲမလား"
"ဟုတ္တယ္ ဆရာၾကီး"
"ဟဲ့ ေကာင္မ ဒီသုိက္က ပုိင္ရွင္မဲ့သုိက္တဲ့
အဲဒါကုိ နင္ကဝင္ျပီး ေမာင္ပုိင္စီးထားရေအာင္
နင့္လင္ပစၥည္းမို႔လို႔လားနင္ အခုခ်က္ခ်င္း ဒီေနရာက
ထြက္သြားငါ့အမိန္႔ သာဗိႏၵရဲ႕အမိန္႕"
"ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး"
"ဝူး ဝူး ဝူး အီ အီ အီ အီ အီ"
ဟာ နက္ေက်ာ္ၾကီးပါ ေရာက္လာျပီဗ်ဳိ႕
"ဟဲ့ သရဲမ နင္က ေခြးေတြဘာေတြေတာင္
ေမြးထားလို႕ ပါလား ။ နင္ကုိယ္နင္
ေရႊသုိက္ပုိင္ရွင္လို႕ ထင္ေနတာလား ဟဲ့ေကာင္မ"
ဟာ လာျပီဗ်ဳိ႕ နက္ေက်ာ္ၾကီး ေျပးလာျပီဗ်ဳိ႕။
"ေအာင္မာ နဲတဲ့ေကာင္မွ မဟုတ္တာကဲ
လာစမ္းေခြးနာ"
သာဗိႏၵက လက္ထဲက ေဆးၾကိမ္လုံးကုိ
ေလထဲမွာ 'ဝီကနဲ ဝီကနဲ' ျမည္ေအာင္
ေမႊ႕လိုက္တာဗ်ဳိ႕။
အနားကပ္လာတဲ့ နက္ေက်ာ္ၾကီးကုိ
လွမ္းရုိက္ေနတာဗ်။
နတ္ေက်ာ္ၾကီးက သာဗိႏၵရဲ႕ ျကိမ္လုံးရုိက္ခ်က္ကုိ
လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ရင္း သာဗိႏၵကုိဝင္ဆဲြဖို႕
လုပ္ေနတာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵက ေျပးရုိက္လိုက္ နက္ေက်ာ္က
ခုန္ေရွာင္လိုက္ သာဗိႏၵက လႊဲရုိက္လိုက္
နက္ေက်ာ္က ကြ်မ္းထိုးျပီး ေရွာင္လိုက္နဲ႔
သာဗိႏၵက ေဒါသေတြ အထြတ္အထိပ္
ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ဒီအခ်ိန္မွာ သာဗိႏၵက က်ဳပ္ကုိေရာ မဖဲဝါကုိပါ
ေမ့သြားတဲ့ပုံပဲဗ်။
မဖဲဝါက ဆတ္ကနဲ လွည့္လိုက္တာသာဗိႏၵရဲ႕
ေနာက္ေက်ာ ဘက္ကုိေရာက္သြားေရာဗ်ဳိ႕။
ေခြးနက္ျကီးကုိမဲျပီး ၾကိမ္လုံးနဲ႕ လိုက္ရုိက္ေနတဲ့
သာဗိႏၵက သူ႕ေနာက္ေက်ာမွာ
မဖဲဝါမားမားၾကီး ရပ္ေနတာကုိ လုံးဝသိပုံမေပၚဘူးဗ်။
ေဟာ…မဖဲဝါရဲ႕ လက္ၾကီးေလထဲကုိ
ေျမာက္တက္သြားျပီးဗ်ဳိ႕။
"ဘုန္း ဘုန္း ဘုန္း "
သုံးခ်က္ဆက္တိုက္ကုိ ရုိက္ခ်လိုက္တာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵဒူးၾကီးေထာက္ျပီး ေရွ႕ကုိထိုးက်သြားျပီဗ်ဳိ႕။
"ဟဲ့အေကာင္ လူယုတ္မာ
ငါ့ကုိနင္က ဘယ္သူလို႔ ထင္ေနလို႔တုန္း
ငါ မဖဲဝါေဟ့ မဖဲဝါ ေရႊခ်ိန္သုံးဆယ္ေစာင့္ေနတဲ့
သရဲမ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ ငါ မဖဲဝါ ။
သခၤ်ဳိင္းေစာင့္ မဖဲဝါဟဲ့"
သာဗိႏၵၾကီး မ်က္လုံးျပဴးသြားျပီဗ်ဳိ႕။သူက သာမန္သရဲမ
လို႔ထင္ျပီးၾကမ္းေနတာဗ်။
အခုမွ မဖဲဝါမွန္း သိသြားတာ ။
ဒါေပမဲ့ မဖဲဝါမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္
သိပ္ေနာက္က်သြားျပီေလဗ်ာ
"သုိက္ဆရာၾကီး သာဗိႏၵ ။
က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားထင္သလို လူေျခာက္မဟုတ္ဘူးဗ်
ထေနာင္းကုန္းသား တာေတ။
က်ဳပ္ရြာက လူေျခာက္မယား အစ္မမယ္ဆင့္ကုိ
ခင္ဗ်ားဒုကၡေပးထားတယ္လို႕လူေျခာက္ကုိဒီပက
လာေျပာလို႔ က်ဳပ္လိုက္ခဲ့တာ။တာေတက
အေကာင္ေသးေပမယ့္အဆိပ္က လႊတ္ျပင္းတာဗ်
သုိက္ဆရာၾကီးရဲ႕"
သာဗိႏၵဆိုတဲ့လူက က်ဳပ္ကုိမ်က္လုံးျပဴးၾကီးနဲ႕
စုိက္ၾကည့္ရင္းအသက္ကုန္သြားေရာဗ်ဳိ႕။
သာဗိႏၵဖမ္းထားတဲ့ အစ္မမယ္ဆင့္ရဲ႕
ဝိညာဥ္လည္း လြတ္သြားျပီေပါ့ဗ်ာ။
ခႏၶာကုိယ္ထဲက ထုတ္ထားတဲ့ဝိညာဥ္ဆိုတာ
ဝိညာဥ္ထုတ္ထားတဲ့သူေသတာနဲ႔ သူကုိယ္ထဲကုိ
ခ်က္ခ်င္းျပန္ေရာက္သြားတာဗ်။
ခုေလာက္ဆို ကုိၾကီးဒီပလည္းလိုက္သြားေရာေပါ့ဗ်ာ။
က်ဳပ္လည္ပင္းက သာဗိႏၵစြပ္ထားတဲ့
ေျခမန္းကြင္းျကီးကုိျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။
မဖဲဝါနဲ႕နက္ေက်ာ္ၾကီးလည္းထြက္သြားၾကျပီဗ်။
"ဝူး …ဝူး …ဝူး…အီ …အီ…အီ"
က်ဳပ္လန္႔ႏုိးသြားေတာ့ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းက
တုံးေမာင္းေခါက္ေနျပီဗ်။
"တုံ တုံ တုံ တုံ"
က်ဳပ္ကုိယ္ပြားက က်ဳပ္ကုိထဲကုိ
ေဘးမသီရန္မချပန္ေရာက္လာေလရဲ႕ဗ်
ျပီးပါၿပီ
Comments
Post a Comment