လူေျခာက္မယား တတိယပိုင္း
လူေျခာက္မယား
တတိယပိုင္း
'သမီးမယ္ဆင့္ အဘက ေမာင္ဒီပရဲ႕ အဘပါ
ထေနာင္းကုန္းကလာတာကပါ ။ အဘသားနဲ႔သမီးန႔ဲ
ေမတၲာမ်ွေနၾကတယ္ဆိုတာ ဟုတ္သလားကြယ္'
လို႔ ေမးေတာ့ မယ္ဆင့္ကမဆိုင္းမတြဘဲ ဟုတ္ေၾကာင္း
ေျပာသတဲ့ တာေတေရ။ဒါနဲ႕ ဒီပေျပာတာေတြ
ဟုတ္မဟုတ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေမးေတာ့ မယ္ဆင့္ကလည္း
ဟုတ္ေၾကာင္းေျပာတယ္။ဒါနဲ႕ပဲ ဥၾသတို႔လင္မယားကုိ
အေၾကာင္းစုံေျပာျပျပီး စီစဥ္ရတာေပါ့ဟယ္။
နင္ကုိျကီးဒီပက ကုိဖိုးဆန္းကုိေရာ
ငါ့ကုိပါ အိပ္မက္ေပးတယ္။
'အေမ…က်ဳပ္ အတိတ္က ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ကံေတြ
ေကာင့္ေျမၾကီးထဲမွာ ျမွဳပ္ထားတဲ့ပုိင္ရွင္မရွိတဲ့
ေရႊသုိက္တစ္ခုရထားတယ္။
ငါးဆယ္သားကုိမယ္ဆင့္အတြက္ တင္ေတာင္းေပးပါ။
က်န္တာေတြကုိ အဘနဲ႔အေမ ယူၾကေပါ့။
ေနာက္လည္း လိုခ်င္ရင္ က်ဳပ္သြားယူေပးပါ့မယ္'
လို႔ ေျပာတယ္ဟဲ့ အိပ္ရာကႏုိးေတာ့ တို႔အိပ္ရာေဘးမွာ
တကယ္ကုိ ေရႊထုပ္ၾကီး ေရာက္ေနတာေဟ့
ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ခုႏွစ္ဆယ့္ ငါးက်ပ္သား ရွိတယ္
မယ္ဆင့္ကုိ တင္ေတာင္းဖို႕ငါးဆယ္သား
ဖယ္ထားလိုက္တယ္
ရုံးေထာင့္ကဥၾသတို႔ လင္မယားက မယ္ဆင့္ရဲ႕မိဘေတြ
နဲ႔ညိွႏႈိင္းျပီးတာနဲ႔ ငါတို႔သြားျပီ မယ္ဆင့္ကုိ
ေတာင္းတယ္"
"အဲဒီတုန္းက ကုိျကီးဒီပေရာပါလား အရိီးရဲ႕"
"ဟဲ့ ပါတာေပါ့ တာေတရဲ႕ သူကုိ မိန္းမေတာင္းေပးတဲ့
ဟာ သူမပါလို႔ ရမလားဟဲ့"
"ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ မျမင္ရဘူေပါ့ အရီးရဲ႕"
"ဘယ္သူမွ မျမင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး တာေတရ
မယ္ဆင့္ကေတာ့ ျမင္ရတယ္ဟဲ့ လူျကီးေတြကုိ
ကန္ေတာ့ေတာ့ မယ္ဆင့္က ေျပာတာေဟ့
'ကုိဒီပ … အေဖနဲ႔အေမကုိကန္ေတာ့ရေအာင္'တဲ့။
အဲဒီလို ေျပာျပီးတာနဲ႔ ငါတို႔ကုိကန္ေတာ့ျကတယ္
ျပီးေတာ့…'ကုိဒီပ မယ္ဆင့္မိဘေတြကုိကန္ေတာ့
ရေအာင္'လို႔မယ္ဆင့္က ေျပာျပီး ကန္ေတာ့ၾကတယ္
အရီးတို႔မိဘေတြကေတာ့ မယ္ဆင့္တစ္ေယာက္ပဲ
ျမင္တာေပါ့ဟယ္ ဒါေပမဲ့ ရုံးေထာင့္က လူျကီးေတြက
အေၾကာင္းစုံ သိသြားၾကေတာ့ေမးတယ္
'လုံမေလးမယ္ဆင့္ ေမာင္ဒီပကုိ ျမင္ရသလား'တဲ့
မယ္ဆင့္က လူၾကီးေတြ ေရွ႕မွာပဲျပန္ေျဖတယ္။
'က်မ ကုိဒီပကုိ ျမင္ရပါတယ္ ဘိုး'
'ေအး ေအး ဘဝေတြမ်ား တယ္လည္းဆန္းျကယ္ေပ
တာကိုးလုံမေလးရယ္ ။ဘဝေရစက္ေတြ ပါလာခဲ့လို႔
လည္းခုလို ဆုံဆည္းျပီးေပါင္းဖက္ရတာေပါ့ေလ။
သူမ်ားေတြ ျမင္ဖို႔မျမင္ဖို႔က အဓိကမဟုတ္ပါဘူးေလ
လုံမေလးတို႔ခ်င္း ျမင္ေတြ႕ၾကရင္ ျပီးတာပါပဲကြယ္'လို႔
ရုုံးေထာင့္က လူၾကီးေတြက ေျပာျပီး…
'ေမာင္ဒီပလည္း လင့္ဝတၱရားငါးပါးနဲ႔အညီ
ေနထိုင္ေပါ့ကြယ္ မယ္ဆင့္ကလည္း
မယားဝတၱရားငါးပါးေက်ေအာင္ ေနကြဲ႕ လုံမေလးရဲ႕။
ေမာင္ဒီပကလည္း ဇနီးမယားဆိုေပမယ့္ မယ္ဆင့္ကုိ
ညီမေလးလိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပါ့ကြယ္'
လို႔ ဆုံးမစကားေတြ ေျပာတယ္ တာေတေရ။
အရီးတို႔လည္း မယ္ဆင့္ကုိ
တစ္ပါတည္းေခၚလာခဲ့တာေပါ့ဟယ္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ တခမ္းတနား
မဂၤလာေဆာင္ေပးခ်င္ေပမယ့္ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့
နင့္ဘေထြးလည္းစိတ္ေလ်ာ့လုိက္ရတာေပါ့
တာေတရယ္ ။ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ့္
ကုိအက်ဳိးအေၾကာင္းေလ်ွာက္ျပီး
မဂၤလာဆြမ္းကပ္ရတာေပါ့ေလ။
ဆရာေတာ္က ဒီပ ကုိငယ္ငယ္ကတည္းက
ကုိရင္ဝတ္ေပးပဥၨင္းတက္ေပး လုပ္လာတာဆိုေတာ့
အခုတစ္ခါမဂၤလာဆြမ္းကပ္တာကုိလက္ခံၿပီး
ဆုေတာင္းေပးတာေပါ့ေလ"
"ဒါနဲ႔ ေနပါဦး အရီးရဲ႕ ကုိၾကီးဒီပနဲ႔ မမယ္ဆင့္တို႔
စကားေတြ ဘာေတြ ေျပာေနဆိုေနၾကတာကုိေရာ
အရီးတို႔ေတြ႕ဖူးၾကသလား"
"ဟာ…ေတြ႕ဖူးတာေပါ့ တာေတရဲ႕။
တစ္အိမ္တည္းေနၾကတာဟာ
ဒါေပမဲ့ မယ္ဆင့္တစ္ေယာက္တည္းေျပာတာပဲ
တို႕ၾကားရတာေပါ့ တာေတရယ္"
"ဒါဆိုရင္ သူတို႔ခ်င္းေတာ့ ေတြ႕ရျမင္ရတာ
ေသခ်ာေပါ့ဗ်ာ"
"တျခားလင္မယားေတြလိုပဲ ေျပာဆိုေနၾကတာပါဟယ္
တစ္ခါတေလလည္း လင္ကစဟယ္ေနာက္ဟယ္
လုပ္တယ္ထင္ပါရဲ႕ဟယ္ မယ္ဆင့္ကတခစ္ခစ္နဲ႔
ရယ္လို႔ဟဲ့"
"ဟား ဟား ဟား အရီးမယ္သုံတို႔လည္း
အထူးအဆန္းေတြ ျကုံၾကရတာပဲေနာ္
ေၾသာ္ …ဒါနဲ႔ ကုိၾကီးရူပက ျမိဳ႕ေျပာင္းသြားတာ
အဆင္ေျပေနလား အရီးရဲ႕"
"ေျပတယ္ေဟ့ ရူပက ျမိဳ႕မွာ တစ္ေသြးတစ္ေမြးကုိ
ျဖစ္လိုဟဲ့ နင္ကုိၾကီးရူပက အခုထက္ထိ
အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘူးဟဲ့ စီးပြားပဲရွာေနတာ
တာေတေရ"
က်ဳပ္ေမးသမ်ွစပ္စုသမ်ွကုိ အရီးမယ္သုံက
အခုလိုပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပတာဗ်။
XXXXX
အညာေဆာင္းဗ်။ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းတဲ့လေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေန႔ေတာ့ ယာထဲလည္းဆင္းစရာမရွိတာနဲ႔
က်ဳပ္က ေစာင္ၿခဳံျပီး အညာသားစည္းစိမ္
လုပ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
"တာေတ ႏုိးေနျပီလား။ ႏုိးရင္ထေတာ့
အရင္ေတာ့္ေက်ာင္းကုိ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ပုိ႔ရမယ္
ၾကားလားတာေတ"
"အေမ ဘာဟင္းခ်က္ထားလို႔တုံးဗ်"
"ဟဲ့ မေန႔က မီးေလာင္ကုန္းက လုံးျကည္
လာပုိ႔တဲ့ ဝက္သားခ်က္လို႔ဟဲ့။ဆရာေတာ္
ေက်ာင္းေတာင္ ဆြမ္းခ်ဳိင့္မပုိ႔တာၾကာေနလို႔
မေန႔ကေတာ့ ႏွစ္ပိႆာယူထားလိုက္တာ
ထေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ဘာေလးသစ္
ထမင္းဆာရင္လည္းစား"
"ထမင္းၾကမ္းက်န္လို႔လား"
"ဟဲ့ က်န္တာေပါ့ ထမင္းပူလည္းဆြမ္းခ်က္
တာက်က္လို႔ေလ"
က်ဳပ္က အိပ္ရာကထ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးတာနဲ႔
အေမဆြမ္းခူးျပီးက်န္တဲ့ ဟင္းအုိးထဲက
ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းၾကမ္းစားလိုက္တယ္။
က်ဳပ္စားေသာက္ျပီးေတာ့ အေမကလည္းဆြမ္းခ်ဳိင့္
အဆင္သင့္ ျပင္ျပီးသားဗ်။က်ဳပ္လည္း
အဝတ္အစားလဲျပီး ဆြမ္းခ်ဳိင့္ဆဲြျပီး ထြက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။
"ဟဲ့…ႏြား ေၾသာ္ ဒီႏြားဟာေလ အေျဖာင့္ကုိမဆဲြဘူး
ဟဲ့…ဟာ။ဒီ ႏြားေတာ့"
ရြာလယ္လမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာတဲ့လွည္းကုိ
က်ဳပ္ကုိ ေရွာင္ေပးလိုက္တယ္။
က်ဳပ္တို႔ရြာရဲ႕ ရြာလယ္လမ္းက အက်ယ္ၾကီးဗ်။
လွည္းႏွစ္စီးေတာ့ အသာေလးကုိ ေရွာင္ႏုိင္တာဗ်။
"ဟာ…ဘေထြးတို႔ပါလား ဘယ္သြားျကမလို႔တုံး"
ဘေထြးဖိုးဆန္းရယ္ အရီးမယ္သုံရယ္
အစ္မမယ္ဆင့္ရယ္ဗ်။
"ဟ တာေတ ခ်ဳိင့္ၾကီးဆဲြလို႔ ဘယ္သြားမွာတုံး"
"ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းကုိ အေမဆြမ္းခ်ဳိင့္ပုိ႔ခိုင္းလို႔
ဘေထြးရ ဒါနဲ႔ဘေထြးတို႔က ဘယ္တုံးဗ်"
"မင္းအစ္မ မယ္ဆင့္ရဲ႕ အေဖ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ဆိုလို႔
သတင္းေမးၾကမလို႔ေဟ့"
"ေၾသာ္ …ရုံးေထာင့္ကုိေပါ့"
"ေအးလကြာ ရုံးေထာင့္သြားမွာမင္းအလည္လိုက္မလား
တာေတ"
"ဟာ မလိုက္ေသးပါဘူး ဘေထြးရ"
"ဟဲ့ႏြား တည့္တည့္ဆဲြစမ္း "
လွည္းက ဆက္ေမာင္းသြားတယ္။
အရီးနဲ႔အစ္မမယ္ဆင့္ကက်ဳပ္ကုိ ၿပဳံးျပီး
ႏႈတ္ဆက္သြားၾကတယ္ဗ်။
လွည္းေက်ာ္သြားေတာ့မွ က်ဳပ္က ေတြးမိတာ
ဒီလွည္းေပၚမွ ကုိၾကီးဒီပလည္းပါမွာပဲလို႔။
က်ဳပ္က သိျပီးသားဗ်။ဆရာ့ေတာ္ေက်ာင္းကုိ
ေရာက္ရင္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ျပန္ရတာမဟုတ္ဘူးဗ်။
ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥေတြကုိ ဆရာေတာ္က
ခိုင္းတာဗ်။တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ဆရာေတာ္က
အဂိၢရတ္ထိုးတဲ့ ဖိုခန္းထဲမွာေခၚျပီး
ဖိုဆဲြခိုင္းေနတာဗ်။က်ဳပ္က ဖားဖိုေတာ့
ေကာင္းေကာင္းဆဲြတတ္တယ္ဗ်ဳိ႕…
"အဂၢိရတ္ပညာဆိုတာ မီးအဓိကပဲကြ တာေတရ
မင္းနားလည္ရမွာက မီးျကီး မီးလတ္ မီးႏု႔ံ
ဒီသုံးမ်ဳိးသိရမွာ မီးၾကီးကုိ ဒဟေတေဇာလို႔ေခၚတယ္
မီးႏု႔ံကုိေတာ့ သီတေတေဇာလို႔ေခၚတယ္
ပါစကေတေဇာလို႔လည္း ေခၚၾကတယ္ကြ
ထမင္းအိုးဆူေအာင္ခ်က္တဲ့ မီးကဒဟမီးေပါ့ တာေတရ"
ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က အဂၢိရတ္ဆရာျကီး
တစ္ေယာက္နဲ႔အျကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးေနျကတာဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္က ဆြမ္းပဲြေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ေနတာဗ်။
ကုိရင္ေလးေတြက က်ဳပ္ကုိ ကူျပီးျပင္ေပးျကတယ္။
ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကုိရင္ေတြလည္း ခုမွဆြမ္းခံဝင္ရုံ ရွိေသး
တာဗ္။
"ဒကာျကီးရဲ႕ ေက်ာက္နဂါး အသားကုိထု
အရည္ကုိညွစ္ ေလးတူဖားနဲ႔
နဂါးတစ္ေကာင္ေႏွာစီးေလေဖာင္သေဘၤာ
ေရေက်ာေရၿဖတ္ကုိလည္း နားလည္ေစလို႔
အိႏၵာစရိယဆရာေတာ္မိန္႔ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား
ေက်ာက္နဂါးဆိုတာ ေက်ာက္ေဆးဒန္းကုိ
ေျပာတာေလဗ်ာ"
"မွန္ပါဘုရား"
"ဖားဆိုတာ ေငြဗ် နဂါးဆိုတာ နာကုိ ေျပာတာဗ်"
"မွန္ပါဘုရား"
"ဟဲ့ တာေတ ဆြမ္းခ်ဳိင့္လာပုိ႔တာလား
မင္းလည္း ခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ျငိမ္တယ္ေနာ္
မင္းဆရာျကီးေတြလည္း မေရာက္လာတာ ျကာေပါ့ကြဲ႕"
"မွန္ပါ့ဘုရား ဆရာျကီးေတြ ေရာက္မလာၾကေတာ့
တပည့္ေတာ္လည္း ျငိမ္ေနရတာပါဘုရား"
"ေအး ေအး ဒကာျကီး ဒကာမျကီးေရာ
ေနေကာင္းျကရဲ႕လားကြ"
"ေနေကာင္းၾကပါတယ္ဘုရား"
"ေအး ေအး ဒကာမျကီးက ဘာဆြမ္းဟင္းေတြမ်ား
ခ်က္ေပးလိုက္တာတုံး တာေတ"
"ဝက္သားဟင္းပါဘုရား"
"ေအး ေအး သာဓုကြယ္ သာဓု သာဓု"
ဆရာေတာ္ကုိ ဝပ္ခ်ျပီး က်ဳပ္က ခ်ဳိင့္ေလးဆဲြျပီး
ျပန္လာခဲ့ေရာဗ်။ဒီတစ္ခါေတာ့
ဆရာေတာ္ဘာမွမခိုင္းဘူးဗ်ဳိ႕။
ဧည့္သည့္ေရာက္ေနေတာ့ စကားေကာင္းေနတာကုိဗ်။
က်ဳပ္လည္း တစ္ေန႔လုံး ဘယ္မွမေရာက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
အဘဆီၾကိတ္တာကုိ ကူျပီလုပ္ေပးေနရတာဗ်။
ဆီဆုံစီးေပးလိုက္ ပဲျကုံးေပးလိုက္နဲ႕
ညေနေရာက္ေတာ့ အဘေရာ က်ဳပ္ေရာ
ပင္ပန္းေနၾကေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ဒို႔ အညာသားနဲ႔ အညာႏြားက
ပင္ပန္းမွလည္း ေနေကာင္းၾကတာဗ်။
မပင္ပန္းရင္ ေနလို႕ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။
လူနဲ႔ႏြားဒိုးတူေဘာင္ဖက္ အလုပ္လုပ္ျကရတာဗ်။
ညေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ေရာ အဘတို႔ေရာ
ေစာေစာအိပ္ရာဝင္ၾကတာဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္က အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႕ အိပ္မက္ မက္ေတာ့တာဗ်ဳိ႕။
"တာေတ တာေတ ညီေလး ။အစ္ကုိျကီးကုိ
ကူညီပါဦးကြာ သုိက္ဆရာေတြ ဒုကၡေပးေနျပီကြ"
လူတစ္ေယာက္ဗ်။ က်ဳပ္တို႔အိမ္ေပၚကုိ ေျပးတက္လာျပီး
ေရးျကီးသုတ္ျပာနဲ႔ က်ဳပ္ကုိ ေျပာေနေတာ့တာဗ်ဳိ႕
က်ဳပ္ကလည္း သူ႔ကုိ ဘယ္သူမွန္းမသိဘူး
လူကေတာ့ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိျပီ
ရုပ္ရည္ကလည္း သားသားနားနားနဲ႔ဗ်။
အသားကလည္း ျဖဴတယ္။မ်က္လုံးမ်က္ဖန္
ေကာင္းေကာင္းနဲ႔လူေခ်ာလူေျဖာင့္တစ္ေယာက္ပဲဗ်။
"ေနပါဦးဗ် ေနာင္ျကီးက က်ဳပ္ကုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး
သိေနေပမယ့္ က်ဳပ္က ေနာင္ျကီးကုိမသိေတာ့
ခက္ေနတာဗ်"
"ေအး ဟုတ္တယ္တာေတ ကုိျကီးကုိတာေတ
တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး ျပီးေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း
မျမင္ဖူးဘူးေလ"
"ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူမို႔တုံး"
"ကုိျကီးနာမည္က ဒီပပါ ။ဦးဖိုးဆန္းနဲ႔ေဒၚသုံတို႔ရဲ႕သား
အျကီးဆုံးေလ"
"ဟာ…ကုိျကီးဒီပ က်ဳပ္ျဖင့္ဗ်ာ အခုမွပဲ ျမင္ဖူးေတာ့တယ္
ကုိျကီးကလူေခ်ာပဲဗ်။ဒါေျကာင့္လည္း အစ္မမဆင့္က
ကုိျကီးကုိ လက္ထပ္တာကုိး"
"တာေတ မင္းက ငါ့အေၾကာင္းေတြအားလုံး
သိေနတာလား"
"သိတယ္ ကုိျကီး ဒါထက္ အခုကုိျကီးေရာက္လာတဲ့ပုံ
ကအေရးတျကီးကိစၥရွိတဲ့ပုံပဲ။ဘာမ်ားကိစၥရွိလို႔တုံး"
"ကုိျကီးရဲ႕မိန္းမမယ္ဆင့္ကုိ သုိက္ဆရာဖမ္းထားလို႔ကြ
ညီေလးရ"
"ဗ်ာ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းသြားတာလား ဟင္
ဘယ္ကုိ ေခၚသြားျကတုံးဗ်"
"ဘယ္ကုိမွ မေခၚဘူးကြ ရုံးေထာင့္မွာပဲ ရွိတယ္"
"ဟင္…ဒါကုိ ရုံးေထာင့္ကလူေတြက ျကည့္ေနျကသ
လားဗ္"
"မယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းထားတာကုိ ဘယ္သူမွ
သိတာမဟုတ္ဘူးညီေလးရ"
"ရြာထဲဝင္ျပီး လူတစ္ေယာက္လုံး ဖမ္းသြားတာေတာင္
တစ္ရြာလုံး မသိဘူးဆိုေတာ့ မခက္ဘူလား
ကုိျကီးဒီပရဲ႕"
"ဒီလိုကြ တာေတရ လူကုိဖမ္းတာမဟုတ္ဘူး
ကုိယ္ပြါးကုိ ဖမ္းထားတာကြ မယ္ဆင့္ကအိပ္ရာမွာ
အိပ္လို႔ပဲ"
"ဗ်ာ…လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ပြါးကုိ ထုတ္ယူျပီးဖမ္းလို႔
ရသလားဗ် ။ ကုိျကီးဒီပရဲ႕ ။က်ဳပ္ျဖင့္ တစ္ခါမွကုိ
မျကားဖူးပါဘူးဗ်ာ"
"အင္မတန္အစြမ္းထက္တဲ့ သုိက္ဆရာျကီးကြ
တာေတရဲ႕။
နာမည္က သာဗိေႏၵတဲ့ ။သုိက္ေတြေနာက္ကုိ လိုက္ေန
တဲ့လူပဲတာေတ ။ကုိျကီးက ဘုရားသုိက္မဟုတ္တဲ့
သုိက္ေတြကုိဝင္ႏုိင္ထြက္ႏုိင္တဲ့ အစြမ္းရွိတယ္။ဒါကုိ
သာဗိႏၵကေသေသခ်ာခ်ာကုိသိျပီး လိုက္လာတာကြ။
မယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းထားျပီး ကုိျကီးကုိ လွမ္းေခၚေနတာ။
ျပီးေတာ့ မယ္ဆင့္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္ခိုင္းမွာကြ။
အဲဒီေျခမန္းကြင္းသာ ကုိျကီးကုိ စြပ္မိသြားရင္
သူခိုင္းတိုင္းကုိျကီး လုပ္ရေတာ့မွ တာေတရဲ႕။
ကုိျကီးကုိကယ္ပါဦး ညီေလးရယ္"
က်ဳပ္ လန႔္ႏုိးသြားတယ္ဗ်။
တတိယပိုင္း
'သမီးမယ္ဆင့္ အဘက ေမာင္ဒီပရဲ႕ အဘပါ
ထေနာင္းကုန္းကလာတာကပါ ။ အဘသားနဲ႔သမီးန႔ဲ
ေမတၲာမ်ွေနၾကတယ္ဆိုတာ ဟုတ္သလားကြယ္'
လို႔ ေမးေတာ့ မယ္ဆင့္ကမဆိုင္းမတြဘဲ ဟုတ္ေၾကာင္း
ေျပာသတဲ့ တာေတေရ။ဒါနဲ႕ ဒီပေျပာတာေတြ
ဟုတ္မဟုတ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေမးေတာ့ မယ္ဆင့္ကလည္း
ဟုတ္ေၾကာင္းေျပာတယ္။ဒါနဲ႕ပဲ ဥၾသတို႔လင္မယားကုိ
အေၾကာင္းစုံေျပာျပျပီး စီစဥ္ရတာေပါ့ဟယ္။
နင္ကုိျကီးဒီပက ကုိဖိုးဆန္းကုိေရာ
ငါ့ကုိပါ အိပ္မက္ေပးတယ္။
'အေမ…က်ဳပ္ အတိတ္က ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ကံေတြ
ေကာင့္ေျမၾကီးထဲမွာ ျမွဳပ္ထားတဲ့ပုိင္ရွင္မရွိတဲ့
ေရႊသုိက္တစ္ခုရထားတယ္။
ငါးဆယ္သားကုိမယ္ဆင့္အတြက္ တင္ေတာင္းေပးပါ။
က်န္တာေတြကုိ အဘနဲ႔အေမ ယူၾကေပါ့။
ေနာက္လည္း လိုခ်င္ရင္ က်ဳပ္သြားယူေပးပါ့မယ္'
လို႔ ေျပာတယ္ဟဲ့ အိပ္ရာကႏုိးေတာ့ တို႔အိပ္ရာေဘးမွာ
တကယ္ကုိ ေရႊထုပ္ၾကီး ေရာက္ေနတာေဟ့
ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ခုႏွစ္ဆယ့္ ငါးက်ပ္သား ရွိတယ္
မယ္ဆင့္ကုိ တင္ေတာင္းဖို႕ငါးဆယ္သား
ဖယ္ထားလိုက္တယ္
ရုံးေထာင့္ကဥၾသတို႔ လင္မယားက မယ္ဆင့္ရဲ႕မိဘေတြ
နဲ႔ညိွႏႈိင္းျပီးတာနဲ႔ ငါတို႔သြားျပီ မယ္ဆင့္ကုိ
ေတာင္းတယ္"
"အဲဒီတုန္းက ကုိျကီးဒီပေရာပါလား အရိီးရဲ႕"
"ဟဲ့ ပါတာေပါ့ တာေတရဲ႕ သူကုိ မိန္းမေတာင္းေပးတဲ့
ဟာ သူမပါလို႔ ရမလားဟဲ့"
"ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ မျမင္ရဘူေပါ့ အရီးရဲ႕"
"ဘယ္သူမွ မျမင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး တာေတရ
မယ္ဆင့္ကေတာ့ ျမင္ရတယ္ဟဲ့ လူျကီးေတြကုိ
ကန္ေတာ့ေတာ့ မယ္ဆင့္က ေျပာတာေဟ့
'ကုိဒီပ … အေဖနဲ႔အေမကုိကန္ေတာ့ရေအာင္'တဲ့။
အဲဒီလို ေျပာျပီးတာနဲ႔ ငါတို႔ကုိကန္ေတာ့ျကတယ္
ျပီးေတာ့…'ကုိဒီပ မယ္ဆင့္မိဘေတြကုိကန္ေတာ့
ရေအာင္'လို႔မယ္ဆင့္က ေျပာျပီး ကန္ေတာ့ၾကတယ္
အရီးတို႔မိဘေတြကေတာ့ မယ္ဆင့္တစ္ေယာက္ပဲ
ျမင္တာေပါ့ဟယ္ ဒါေပမဲ့ ရုံးေထာင့္က လူျကီးေတြက
အေၾကာင္းစုံ သိသြားၾကေတာ့ေမးတယ္
'လုံမေလးမယ္ဆင့္ ေမာင္ဒီပကုိ ျမင္ရသလား'တဲ့
မယ္ဆင့္က လူၾကီးေတြ ေရွ႕မွာပဲျပန္ေျဖတယ္။
'က်မ ကုိဒီပကုိ ျမင္ရပါတယ္ ဘိုး'
'ေအး ေအး ဘဝေတြမ်ား တယ္လည္းဆန္းျကယ္ေပ
တာကိုးလုံမေလးရယ္ ။ဘဝေရစက္ေတြ ပါလာခဲ့လို႔
လည္းခုလို ဆုံဆည္းျပီးေပါင္းဖက္ရတာေပါ့ေလ။
သူမ်ားေတြ ျမင္ဖို႔မျမင္ဖို႔က အဓိကမဟုတ္ပါဘူးေလ
လုံမေလးတို႔ခ်င္း ျမင္ေတြ႕ၾကရင္ ျပီးတာပါပဲကြယ္'လို႔
ရုုံးေထာင့္က လူၾကီးေတြက ေျပာျပီး…
'ေမာင္ဒီပလည္း လင့္ဝတၱရားငါးပါးနဲ႔အညီ
ေနထိုင္ေပါ့ကြယ္ မယ္ဆင့္ကလည္း
မယားဝတၱရားငါးပါးေက်ေအာင္ ေနကြဲ႕ လုံမေလးရဲ႕။
ေမာင္ဒီပကလည္း ဇနီးမယားဆိုေပမယ့္ မယ္ဆင့္ကုိ
ညီမေလးလိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပါ့ကြယ္'
လို႔ ဆုံးမစကားေတြ ေျပာတယ္ တာေတေရ။
အရီးတို႔လည္း မယ္ဆင့္ကုိ
တစ္ပါတည္းေခၚလာခဲ့တာေပါ့ဟယ္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ တခမ္းတနား
မဂၤလာေဆာင္ေပးခ်င္ေပမယ့္ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့
နင့္ဘေထြးလည္းစိတ္ေလ်ာ့လုိက္ရတာေပါ့
တာေတရယ္ ။ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ့္
ကုိအက်ဳိးအေၾကာင္းေလ်ွာက္ျပီး
မဂၤလာဆြမ္းကပ္ရတာေပါ့ေလ။
ဆရာေတာ္က ဒီပ ကုိငယ္ငယ္ကတည္းက
ကုိရင္ဝတ္ေပးပဥၨင္းတက္ေပး လုပ္လာတာဆိုေတာ့
အခုတစ္ခါမဂၤလာဆြမ္းကပ္တာကုိလက္ခံၿပီး
ဆုေတာင္းေပးတာေပါ့ေလ"
"ဒါနဲ႔ ေနပါဦး အရီးရဲ႕ ကုိၾကီးဒီပနဲ႔ မမယ္ဆင့္တို႔
စကားေတြ ဘာေတြ ေျပာေနဆိုေနၾကတာကုိေရာ
အရီးတို႔ေတြ႕ဖူးၾကသလား"
"ဟာ…ေတြ႕ဖူးတာေပါ့ တာေတရဲ႕။
တစ္အိမ္တည္းေနၾကတာဟာ
ဒါေပမဲ့ မယ္ဆင့္တစ္ေယာက္တည္းေျပာတာပဲ
တို႕ၾကားရတာေပါ့ တာေတရယ္"
"ဒါဆိုရင္ သူတို႔ခ်င္းေတာ့ ေတြ႕ရျမင္ရတာ
ေသခ်ာေပါ့ဗ်ာ"
"တျခားလင္မယားေတြလိုပဲ ေျပာဆိုေနၾကတာပါဟယ္
တစ္ခါတေလလည္း လင္ကစဟယ္ေနာက္ဟယ္
လုပ္တယ္ထင္ပါရဲ႕ဟယ္ မယ္ဆင့္ကတခစ္ခစ္နဲ႔
ရယ္လို႔ဟဲ့"
"ဟား ဟား ဟား အရီးမယ္သုံတို႔လည္း
အထူးအဆန္းေတြ ျကုံၾကရတာပဲေနာ္
ေၾသာ္ …ဒါနဲ႔ ကုိၾကီးရူပက ျမိဳ႕ေျပာင္းသြားတာ
အဆင္ေျပေနလား အရီးရဲ႕"
"ေျပတယ္ေဟ့ ရူပက ျမိဳ႕မွာ တစ္ေသြးတစ္ေမြးကုိ
ျဖစ္လိုဟဲ့ နင္ကုိၾကီးရူပက အခုထက္ထိ
အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘူးဟဲ့ စီးပြားပဲရွာေနတာ
တာေတေရ"
က်ဳပ္ေမးသမ်ွစပ္စုသမ်ွကုိ အရီးမယ္သုံက
အခုလိုပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပတာဗ်။
XXXXX
အညာေဆာင္းဗ်။ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းတဲ့လေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေန႔ေတာ့ ယာထဲလည္းဆင္းစရာမရွိတာနဲ႔
က်ဳပ္က ေစာင္ၿခဳံျပီး အညာသားစည္းစိမ္
လုပ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
"တာေတ ႏုိးေနျပီလား။ ႏုိးရင္ထေတာ့
အရင္ေတာ့္ေက်ာင္းကုိ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ပုိ႔ရမယ္
ၾကားလားတာေတ"
"အေမ ဘာဟင္းခ်က္ထားလို႔တုံးဗ်"
"ဟဲ့ မေန႔က မီးေလာင္ကုန္းက လုံးျကည္
လာပုိ႔တဲ့ ဝက္သားခ်က္လို႔ဟဲ့။ဆရာေတာ္
ေက်ာင္းေတာင္ ဆြမ္းခ်ဳိင့္မပုိ႔တာၾကာေနလို႔
မေန႔ကေတာ့ ႏွစ္ပိႆာယူထားလိုက္တာ
ထေတာ့ မ်က္ႏွာေလး ဘာေလးသစ္
ထမင္းဆာရင္လည္းစား"
"ထမင္းၾကမ္းက်န္လို႔လား"
"ဟဲ့ က်န္တာေပါ့ ထမင္းပူလည္းဆြမ္းခ်က္
တာက်က္လို႔ေလ"
က်ဳပ္က အိပ္ရာကထ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးတာနဲ႔
အေမဆြမ္းခူးျပီးက်န္တဲ့ ဟင္းအုိးထဲက
ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းၾကမ္းစားလိုက္တယ္။
က်ဳပ္စားေသာက္ျပီးေတာ့ အေမကလည္းဆြမ္းခ်ဳိင့္
အဆင္သင့္ ျပင္ျပီးသားဗ်။က်ဳပ္လည္း
အဝတ္အစားလဲျပီး ဆြမ္းခ်ဳိင့္ဆဲြျပီး ထြက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။
"ဟဲ့…ႏြား ေၾသာ္ ဒီႏြားဟာေလ အေျဖာင့္ကုိမဆဲြဘူး
ဟဲ့…ဟာ။ဒီ ႏြားေတာ့"
ရြာလယ္လမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာတဲ့လွည္းကုိ
က်ဳပ္ကုိ ေရွာင္ေပးလိုက္တယ္။
က်ဳပ္တို႔ရြာရဲ႕ ရြာလယ္လမ္းက အက်ယ္ၾကီးဗ်။
လွည္းႏွစ္စီးေတာ့ အသာေလးကုိ ေရွာင္ႏုိင္တာဗ်။
"ဟာ…ဘေထြးတို႔ပါလား ဘယ္သြားျကမလို႔တုံး"
ဘေထြးဖိုးဆန္းရယ္ အရီးမယ္သုံရယ္
အစ္မမယ္ဆင့္ရယ္ဗ်။
"ဟ တာေတ ခ်ဳိင့္ၾကီးဆဲြလို႔ ဘယ္သြားမွာတုံး"
"ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းကုိ အေမဆြမ္းခ်ဳိင့္ပုိ႔ခိုင္းလို႔
ဘေထြးရ ဒါနဲ႔ဘေထြးတို႔က ဘယ္တုံးဗ်"
"မင္းအစ္မ မယ္ဆင့္ရဲ႕ အေဖ သိပ္ေနမေကာင္းလို႔ဆိုလို႔
သတင္းေမးၾကမလို႔ေဟ့"
"ေၾသာ္ …ရုံးေထာင့္ကုိေပါ့"
"ေအးလကြာ ရုံးေထာင့္သြားမွာမင္းအလည္လိုက္မလား
တာေတ"
"ဟာ မလိုက္ေသးပါဘူး ဘေထြးရ"
"ဟဲ့ႏြား တည့္တည့္ဆဲြစမ္း "
လွည္းက ဆက္ေမာင္းသြားတယ္။
အရီးနဲ႔အစ္မမယ္ဆင့္ကက်ဳပ္ကုိ ၿပဳံးျပီး
ႏႈတ္ဆက္သြားၾကတယ္ဗ်။
လွည္းေက်ာ္သြားေတာ့မွ က်ဳပ္က ေတြးမိတာ
ဒီလွည္းေပၚမွ ကုိၾကီးဒီပလည္းပါမွာပဲလို႔။
က်ဳပ္က သိျပီးသားဗ်။ဆရာ့ေတာ္ေက်ာင္းကုိ
ေရာက္ရင္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ျပန္ရတာမဟုတ္ဘူးဗ်။
ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥေတြကုိ ဆရာေတာ္က
ခိုင္းတာဗ်။တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ဆရာေတာ္က
အဂိၢရတ္ထိုးတဲ့ ဖိုခန္းထဲမွာေခၚျပီး
ဖိုဆဲြခိုင္းေနတာဗ်။က်ဳပ္က ဖားဖိုေတာ့
ေကာင္းေကာင္းဆဲြတတ္တယ္ဗ်ဳိ႕…
"အဂၢိရတ္ပညာဆိုတာ မီးအဓိကပဲကြ တာေတရ
မင္းနားလည္ရမွာက မီးျကီး မီးလတ္ မီးႏု႔ံ
ဒီသုံးမ်ဳိးသိရမွာ မီးၾကီးကုိ ဒဟေတေဇာလို႔ေခၚတယ္
မီးႏု႔ံကုိေတာ့ သီတေတေဇာလို႔ေခၚတယ္
ပါစကေတေဇာလို႔လည္း ေခၚၾကတယ္ကြ
ထမင္းအိုးဆူေအာင္ခ်က္တဲ့ မီးကဒဟမီးေပါ့ တာေတရ"
ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က အဂၢိရတ္ဆရာျကီး
တစ္ေယာက္နဲ႔အျကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးေနျကတာဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္က ဆြမ္းပဲြေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ေနတာဗ်။
ကုိရင္ေလးေတြက က်ဳပ္ကုိ ကူျပီးျပင္ေပးျကတယ္။
ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကုိရင္ေတြလည္း ခုမွဆြမ္းခံဝင္ရုံ ရွိေသး
တာဗ္။
"ဒကာျကီးရဲ႕ ေက်ာက္နဂါး အသားကုိထု
အရည္ကုိညွစ္ ေလးတူဖားနဲ႔
နဂါးတစ္ေကာင္ေႏွာစီးေလေဖာင္သေဘၤာ
ေရေက်ာေရၿဖတ္ကုိလည္း နားလည္ေစလို႔
အိႏၵာစရိယဆရာေတာ္မိန္႔ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား
ေက်ာက္နဂါးဆိုတာ ေက်ာက္ေဆးဒန္းကုိ
ေျပာတာေလဗ်ာ"
"မွန္ပါဘုရား"
"ဖားဆိုတာ ေငြဗ် နဂါးဆိုတာ နာကုိ ေျပာတာဗ်"
"မွန္ပါဘုရား"
"ဟဲ့ တာေတ ဆြမ္းခ်ဳိင့္လာပုိ႔တာလား
မင္းလည္း ခုတေလာ ေတာ္ေတာ္ျငိမ္တယ္ေနာ္
မင္းဆရာျကီးေတြလည္း မေရာက္လာတာ ျကာေပါ့ကြဲ႕"
"မွန္ပါ့ဘုရား ဆရာျကီးေတြ ေရာက္မလာၾကေတာ့
တပည့္ေတာ္လည္း ျငိမ္ေနရတာပါဘုရား"
"ေအး ေအး ဒကာျကီး ဒကာမျကီးေရာ
ေနေကာင္းျကရဲ႕လားကြ"
"ေနေကာင္းၾကပါတယ္ဘုရား"
"ေအး ေအး ဒကာမျကီးက ဘာဆြမ္းဟင္းေတြမ်ား
ခ်က္ေပးလိုက္တာတုံး တာေတ"
"ဝက္သားဟင္းပါဘုရား"
"ေအး ေအး သာဓုကြယ္ သာဓု သာဓု"
ဆရာေတာ္ကုိ ဝပ္ခ်ျပီး က်ဳပ္က ခ်ဳိင့္ေလးဆဲြျပီး
ျပန္လာခဲ့ေရာဗ်။ဒီတစ္ခါေတာ့
ဆရာေတာ္ဘာမွမခိုင္းဘူးဗ်ဳိ႕။
ဧည့္သည့္ေရာက္ေနေတာ့ စကားေကာင္းေနတာကုိဗ်။
က်ဳပ္လည္း တစ္ေန႔လုံး ဘယ္မွမေရာက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
အဘဆီၾကိတ္တာကုိ ကူျပီလုပ္ေပးေနရတာဗ်။
ဆီဆုံစီးေပးလိုက္ ပဲျကုံးေပးလိုက္နဲ႕
ညေနေရာက္ေတာ့ အဘေရာ က်ဳပ္ေရာ
ပင္ပန္းေနၾကေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ဒို႔ အညာသားနဲ႔ အညာႏြားက
ပင္ပန္းမွလည္း ေနေကာင္းၾကတာဗ်။
မပင္ပန္းရင္ ေနလို႕ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။
လူနဲ႔ႏြားဒိုးတူေဘာင္ဖက္ အလုပ္လုပ္ျကရတာဗ်။
ညေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ေရာ အဘတို႔ေရာ
ေစာေစာအိပ္ရာဝင္ၾကတာဗ်ဳိ႕။
က်ဳပ္က အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႕ အိပ္မက္ မက္ေတာ့တာဗ်ဳိ႕။
"တာေတ တာေတ ညီေလး ။အစ္ကုိျကီးကုိ
ကူညီပါဦးကြာ သုိက္ဆရာေတြ ဒုကၡေပးေနျပီကြ"
လူတစ္ေယာက္ဗ်။ က်ဳပ္တို႔အိမ္ေပၚကုိ ေျပးတက္လာျပီး
ေရးျကီးသုတ္ျပာနဲ႔ က်ဳပ္ကုိ ေျပာေနေတာ့တာဗ်ဳိ႕
က်ဳပ္ကလည္း သူ႔ကုိ ဘယ္သူမွန္းမသိဘူး
လူကေတာ့ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိျပီ
ရုပ္ရည္ကလည္း သားသားနားနားနဲ႔ဗ်။
အသားကလည္း ျဖဴတယ္။မ်က္လုံးမ်က္ဖန္
ေကာင္းေကာင္းနဲ႔လူေခ်ာလူေျဖာင့္တစ္ေယာက္ပဲဗ်။
"ေနပါဦးဗ် ေနာင္ျကီးက က်ဳပ္ကုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး
သိေနေပမယ့္ က်ဳပ္က ေနာင္ျကီးကုိမသိေတာ့
ခက္ေနတာဗ်"
"ေအး ဟုတ္တယ္တာေတ ကုိျကီးကုိတာေတ
တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး ျပီးေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း
မျမင္ဖူးဘူးေလ"
"ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူမို႔တုံး"
"ကုိျကီးနာမည္က ဒီပပါ ။ဦးဖိုးဆန္းနဲ႔ေဒၚသုံတို႔ရဲ႕သား
အျကီးဆုံးေလ"
"ဟာ…ကုိျကီးဒီပ က်ဳပ္ျဖင့္ဗ်ာ အခုမွပဲ ျမင္ဖူးေတာ့တယ္
ကုိျကီးကလူေခ်ာပဲဗ်။ဒါေျကာင့္လည္း အစ္မမဆင့္က
ကုိျကီးကုိ လက္ထပ္တာကုိး"
"တာေတ မင္းက ငါ့အေၾကာင္းေတြအားလုံး
သိေနတာလား"
"သိတယ္ ကုိျကီး ဒါထက္ အခုကုိျကီးေရာက္လာတဲ့ပုံ
ကအေရးတျကီးကိစၥရွိတဲ့ပုံပဲ။ဘာမ်ားကိစၥရွိလို႔တုံး"
"ကုိျကီးရဲ႕မိန္းမမယ္ဆင့္ကုိ သုိက္ဆရာဖမ္းထားလို႔ကြ
ညီေလးရ"
"ဗ်ာ အစ္မမယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းသြားတာလား ဟင္
ဘယ္ကုိ ေခၚသြားျကတုံးဗ်"
"ဘယ္ကုိမွ မေခၚဘူးကြ ရုံးေထာင့္မွာပဲ ရွိတယ္"
"ဟင္…ဒါကုိ ရုံးေထာင့္ကလူေတြက ျကည့္ေနျကသ
လားဗ္"
"မယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းထားတာကုိ ဘယ္သူမွ
သိတာမဟုတ္ဘူးညီေလးရ"
"ရြာထဲဝင္ျပီး လူတစ္ေယာက္လုံး ဖမ္းသြားတာေတာင္
တစ္ရြာလုံး မသိဘူးဆိုေတာ့ မခက္ဘူလား
ကုိျကီးဒီပရဲ႕"
"ဒီလိုကြ တာေတရ လူကုိဖမ္းတာမဟုတ္ဘူး
ကုိယ္ပြါးကုိ ဖမ္းထားတာကြ မယ္ဆင့္ကအိပ္ရာမွာ
အိပ္လို႔ပဲ"
"ဗ်ာ…လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ပြါးကုိ ထုတ္ယူျပီးဖမ္းလို႔
ရသလားဗ် ။ ကုိျကီးဒီပရဲ႕ ။က်ဳပ္ျဖင့္ တစ္ခါမွကုိ
မျကားဖူးပါဘူးဗ်ာ"
"အင္မတန္အစြမ္းထက္တဲ့ သုိက္ဆရာျကီးကြ
တာေတရဲ႕။
နာမည္က သာဗိေႏၵတဲ့ ။သုိက္ေတြေနာက္ကုိ လိုက္ေန
တဲ့လူပဲတာေတ ။ကုိျကီးက ဘုရားသုိက္မဟုတ္တဲ့
သုိက္ေတြကုိဝင္ႏုိင္ထြက္ႏုိင္တဲ့ အစြမ္းရွိတယ္။ဒါကုိ
သာဗိႏၵကေသေသခ်ာခ်ာကုိသိျပီး လိုက္လာတာကြ။
မယ္ဆင့္ကုိ ဖမ္းထားျပီး ကုိျကီးကုိ လွမ္းေခၚေနတာ။
ျပီးေတာ့ မယ္ဆင့္ကုိ ေျခမန္းကြင္းစြပ္ခိုင္းမွာကြ။
အဲဒီေျခမန္းကြင္းသာ ကုိျကီးကုိ စြပ္မိသြားရင္
သူခိုင္းတိုင္းကုိျကီး လုပ္ရေတာ့မွ တာေတရဲ႕။
ကုိျကီးကုိကယ္ပါဦး ညီေလးရယ္"
က်ဳပ္ လန႔္ႏုိးသြားတယ္ဗ်။
Comments
Post a Comment