“ လမိုင္းရြာ ”

ဇာတ္လမ္း / စာေရးသူ - “ မိုးေစြ ” ( ျဖစ္ရပ္မွန္ )
( စ - ဆံုး )

 ျမန္မာနိုင္ငံထဲမွာရွိေနတဲ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးေတြက ရြာငယ္ေလးေတြတိုင္းမွာ
တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္းဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ၊ ပရေလာကျဖစ္ရပ္ဆန္းေလးေတြကေတာ့
ရွိတတ္ၾကပါတယ္ ၊ အဲ့လိုမ်ိဳးဆန္းက်ယ္တဲ့အျဖစ္အပ်က္ ၊ ေႏွာင္းလူေတြ..ကေလးငယ္ေတြအထိ
လက္ဆင့္ကမ္းျပီး အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ဆန္ဆန္ေက်ာရိုးယူျပီးေျပာစမွတ္တြင္ေလာက္တဲ့ ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား
ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြဆိုတာလည္း မနည္းမေနာပါပဲ… ၊ ဒီလိုဇာတ္လမ္းေလးေတြကိုျဖစ္ခဲ့ …
ၾကံဳခဲ့ဖူးၾကတဲ့ သူေတြဆိုတာလည္း တစ္ခ်ိဳ႕က ကြယ္လြန္သြားၾကသလို ၊ ဟိုးေရွးလူေတြလည္းျဖစ္နိုင္ပါတယ္ ၊
တစ္ခ်ိဳ႕က အခုထိ သက္ရွိထင္ရွားရွိျပီး လက္ဆုပ္လက္ကိုင္သက္ေသနဲ႕တကြ တိတိက်က်ေျပာျပနိုင္တဲ့အထိ
ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္ ၊ ေနရာေတြလည္း ရွိေနတုန္းပါပဲ ၊ အဲ့ဒီလို ေျပာျပနိုင္ဆဲျဖစ္တဲ့ ရြာေလးေတြထဲမွာ
ရြာေလးတစ္ရြာကလည္း အပါအ၀င္ေပါ့… ၊ ရြာကေလးရဲ႕နာမည္ကိုက ဆန္းေနတာ လမိုင္းရြာ တဲ့….. ။

 လမိုင္းဆိုတဲ့ ရြာကေလးက ေဒသအေျခအေနအရ ေတာဆန္ျပီးေတာ့ လံုး၀နီးပါး မဖြံ႕ျဖိဳးေသးတဲ့
ရြာကေလးတစ္ရြာပါပဲ ၊ လမိုင္းရြာဆိုတာလည္း ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးထဲမွာ တည္ထားတဲ့
ရြာေသးေသးေလးတစ္ခုေပါ့ ၊ ရြာနာမည္ကလည္း ရြာစတည္ကတည္းကေပးထားတဲ့နာမည္ေလးပါ ၊
ရြာကေလးရဲ႕ထူးျခားခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုက လမိုင္းရြာတစ္ရြာလံုးက ေလာင္းကစားကို ခံုမင္ၾကတာပါပဲ ၊
တစ္ရြာလံုးက ေလာင္းကစားနဲ႕ပတ္သတ္ရင္လူညီျပီးသား… ၊ ေလာင္းကစားထဲမွာမွ ဖဲရိုက္တဲ့ဘက္မွာ
ပိုအားသန္ၾကတဲ့သူေတြ ၊ အလွဴမဂၤလာေဆာင္ ၊ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္ ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္…
ကေလး ကင္ပြန္းတပ္ပါ မက်န္ ဖဲ၀ိုင္းအျမဲရွိတယ္ ၊ မိန္းမ၀ိုင္း ၊ ေယာက်ာ္း၀ိုင္း ၊ ကေလး၀ိုင္း ..
၀ိုင္းကလည္း ဘာစံုသလည္းမေမးနဲ႕ ၊ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္အထိလည္း ေဆာ့ေနၾကတုန္းပဲ ၊ ဒါေပမယ့္
နယ္ေျမ ဖြံ႕ျဖိဳးလာလို႕ထင္တယ္ ဟိုးအရင္ကေလာက္ေတာ့ မရဲၾကေတာ့ဘူး ၊ သူတို႕ရြာမွာ
လူတစ္ေယာက္ ေသျပီဆို သိပ္ေပ်ာ္ၾကတာ ၊ ေဘးနားကရြာေတြကဆိုရင္ တစ္ခုခုအခ်င္းခ်င္း
စေနာက္ၾကတဲ့အခါ တြင္တြင္ေျပာေလ့ရွိတာတစ္ခုရွိေသးတယ္ …ဘာတဲ့
“ မင္းေသရဲ႕ လမိုင္းသြားပို႕မယ္ အနည္းဆံုးေတာ့ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးေလာက္ေတာ့
စီးလို႕ရမွာေသခ်ာတယ္ ” လို႕ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္ ၊ ဆိုလိုတာက ဒီမသာ (အသုဘ)ကို
အမွီျပဳျပီး ဖဲရိုက္ရင္းက ေငြေတြနိုင္ျပီး ဆိုင္ကယ္ေတာင္စီးနိုင္တဲ့အထိလို႕ေျပာခ်င္တာ… ၊
ဟုတ္လည္းဟုတ္တာပဲေလ…လမိုင္းရြာက ရြာသာငယ္တာ သူတို႕ရြာမွာ ဖဲ၀ိုင္းဆိုတာ
ျပတ္တယ္လို႕ကိုမရွိေတာ့ အနီးအနားပတ္ပတ္လည္မွာရွိတဲ့ ရြာေတြဆီက ဖဲ ၊ေလာင္းကစား
၀ါးသနာအိုးေတြနဲ႕ လမိုင္းရြာက စည္ကားေနဆဲပဲ ၊ အသုဘဆိုရင္ အေလာင္းကို အရိုးက်တဲ့အထိထားျပီး
ဖဲရိုက္ၾကတဲ့ရြာ…အဲ့ေလာက္အထိခံုမင္ၾကတာ ၊ ေနာက္ျပီးအဲ့ဒီရြာက ရြာခံေတြက
စရိုက္နည္းနည္းၾကမ္းၾကေသးတယ္ ၊ ရြာမွာ ပညာသည္ေတြလည္း အရမ္းေပါမ်ားၾကတယ္ ၊
လမုိင္းရြာသူေလးေတြဆိုတာလည္း ျမိဳ႕ကမင္းသမီးရႈံ႕ေလာက္တဲ့အထိ ေခ်ာလွၾကတဲ့သူေတြ ၊
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့ ရြာသူေလးေတြကို တစ္ျခားရြာက ကာလသားေတြ ပိုးပန္းဖို႕ ေနေနသာသာ
မ်က္လံုးနဲ႕ေတာင္ စိုက္မၾကည့္ရဲ႕ၾကဘူး… ၊ ပညာသည္ေပါမ်ားတဲ့ရြာမို႕လို႕ ေၾကာက္ၾကတယ္ ၊
တစ္ရြာနဲ႕တစ္ရြာအသြားအလာလုပ္ရင္လည္း အခုေခတ္ဆို ဆိုင္ကယ္ေတြကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္
သံုးလာျပီဆိုေပမယ့္ အရင္ဆို ထံုးစံအတိုင္း လွည္းကိုပဲ အဓိကထား သံုးၾကရတာေလ ။

 တစ္ေန႕ လမိုင္းရြာမွာ အသုဘ ရွိတယ္ဆိုတဲ့အသံကိုၾကားလို႕ လမိုင္းရြာအနီးအနားမွာရွိတဲ့
ကၽြဲတြင္း ရြာက ဖဲ၀ါသနာအိုး သံုးေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ေတြက
လမိုင္းရြာကို ခ်ီတတ္လာဖို႕ ျပင္ေနၾကျပီ ……. ၊ ကၽြဲတြင္းရြာဆိုတာ လမိုင္းရြာနဲ႕ ကပ္လ်က္ဆိုေပမယ့္
တစ္ရြာနဲ႕တစ္ရြာၾကားမွာ မ်က္စိတစ္ဆံုး ၾကည့္မကုန္နိုင္တဲ့ လယ္ကြင္းက်ယ္ၾကီးေတြက
ျခားထားေသးတယ္ ၊ အနည္းဆံုး တစ္ရြာနဲ႕တစ္ရြာအကြာအေ၀း ႏွစ္မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့
ရွိလိမ့္မယ္ ၊ ဒီလိုနဲ႕ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ သံုးေယာက္သား ႏြားလွည္းေလးနဲ႕ လမိုင္းရြာဆီကို
လွမ္းလာခဲ့ၾကတယ္ ၊ ဖဲကစားခ်င္ေဇာနဲ႕မို႕ စိတ္ေတြလည္းေလာေနၾကတယ္ ၊
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လည္း ဘယ္လိုကစားမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ၊ အရင္တုန္းက
ဘယ္ေလာက္ထိနိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ ၊ ဘယ္လိုမ်ိဳးပြဲေတြမွာ ဆန္းဆန္းျပားျပားျဖစ္တာၾကံဳဖူးတယ္ဆိုတာေတြကို
အခ်င္းခ်င္း ေရပတ္မလည္ေအာင္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေျပာလာရင္းကေန လမိုင္းရြာကို
ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္ ၊ ရြာအ၀င္မွာသူတို႕ကို ၾကိဳဆိုေနတဲ့ ရြာအ၀င္လမ္းေဘးနားက ထန္းပင္ရွည္ၾကီးေတြနဲ႕
တဲအိမ္ပုပုေလးေတြကို ရင္ခုန္စြာနဲ႕ၾကည့္လိုက္ရင္း ညိဳစိုး က

 “ ေဟ့ေယာင္ေတြ မင္းတို႕အသိဆိုတဲ့အိမ္က ရြာဘယ္ေနရာနားေလာက္မွာလဲ ” လို႕
ေမးလိုက္တယ္ ၊ ညိဳစိုးအေမးကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျမင့္သိန္း က ထေျဖလိုက္တယ္

 “ ဒီလမ္းအတိုင္းေရွ႕နည္းနည္းဆက္သြား ေဟ့ာဟိုမွာေတြလား ေအး..
အဲ့ဒီအိမ္ေဘးနားက လမ္းအတိုင္းဆက္၀င္လိုက္ တစ္အိမ္ ၊ ႏွစ္အိမ္ ၊
သံုးအိမ္ေျမာက္ အိမ္ေရွ႕မွာ ဒန္းပင္ေလးစိုက္ထားတဲ့အိမ္ပဲကြ…ေအး..အဲ့ဒီအိမ္ေရွ႔မွာရပ္လိုက္ေတာ့ ”

 ျမင့္သန္းက ညိဳစိုးအေမးကိုေျဖလိုက္ရင္း ႏြားလွည္းေမာင္းေနတဲ့ ဖိုးေတ ကိုလည္း
လမ္းေသခ်ာညႊန္ျပလိုက္ေသးတယ္

 ျမင့္သန္းေျပာတဲ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူတို႕ေတြ လွဲေပၚကဆင္းလိုက္ၾကျပီးအိမ္ထဲကို
၀င္သြားလိုက္ၾကတယ္ ၊ အိမ္ရွင္ေတြက ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ကို ျမင္ေတာ့
အားရ၀မ္းသာၾကိဳဆို ႏႈတ္ခြန္းဆက္သေသးတယ္ ၊ အဲ့ဒီ့အခါမွ ျမင့္သန္းက အိမ္ရွင္ေတြထဲက
သူ႕အသိဆိုတဲ့ အရီးေလးတစ္ေယာက္ကိုစကားလွမ္းေျပာလိုက္တယ္

 “ အရီးေလးၾကိဳင္ … က်ဳပ္တို႕ ဒီရြာမွာ နာေရးတစ္ခုရွိတယ္ၾကားထားလို႕
အပ်င္းေျပ ဖဲလာကစားတာပါ အရီးေလး ”

 အဲ့လုိလည္းေျပာလိုက္ေရာ တစ္ဖက္က အရီးေလးက

 “ ေအးကြယ္…ရြာအေနာက္ဘက္နားကအိမ္မွာရွိတာေလ… ၊
စည္းတာမွေျပာမေနနဲ႕ ငါတို႕ရြာအေၾကာင္းလည္းနင္သိသားပဲ…ကဲကိုယ္ေတာ္ေတြ
သြားမယ္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္သြားျပီးျမန္ျမန္ျပန္လာၾက ၊ ငါ့တူေတြ ေနာက္က်ေနရင္
ေမွာင္ျပီးေတာ့ ရြာအျပန္ခတ္ေနမယ္ကြယ္…. ”

 အရီးေလးၾကိဳင္ စကားေၾကာင့္ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕သံုးေယာက္သား
ေငြစကၠဴအျပည့္ ထည့္လာတဲ့ ေဘးသိုင္းလြယ္အိတ္ေတြကို သိုင္းလြယ္လိုက္ရင္း
သူတို႕စီးလာတဲ့ႏြားေတြကို ၾကိဳးျဖည္ေပး ၊ ေရတိုက္ ၊ အစာေကၽြးလုပ္ရင္း အရီးေလးအိမ္မွာ
ေဒါက္ေထာက္ထားတဲ့ လွည္းကေလးကိုပါ ထားခဲ့လိုက္ျပီး ဖဲ၀ိုင္းဆီကို အရမ္း တက္ၾကြေနတဲ့
ေျခလွမ္းေတြနဲ႕ အတူတူသြားဖို႕ ျပင္ေနၾကတုန္း ၊ အိမ္၀ိုင္းထဲကို ၀င္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ဆံုပါေလေရာ..
အဲ့ဒီ့လူကလည္း ျမင့္သိန္းကိုျမင္တာနဲ႕ ရင္းရင္းနီးနီးပုခံုးကိုဖက္ထားျပီး စကားေတြေျပာရင္း ရြာထဲက
တစ္ေနရာဆီကို ဦးတည္ျပီးေခၚသြားပါေလေရာ… ၊ ဟိုေနရာေရာက္ေတာ့မွ ရြာထဲက
အရက္ပုန္းဆိုင္ျဖစ္ေနတာကိုသိလိုက္ရတယ္..ေခၚလာတဲ့သူကလည္း ျမင့္သိန္းနဲကရင္းနီးတဲ့
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ေတြလည္း အားနာပါးနာနဲ႕
လိုက္ျပီးအရက္ေသာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးတယ္ ၊ အရက္ေသာက္ျပီးေတာ့မွ ရြာထဲက အသုဘအိမ္ ဖဲ၀ိုင္းဆီကို
ဦးတည္ျပီးထြက္သြားျဖစ္ၾကတယ္ ။

 နာေရးအိမ္ ေရာက္ေတာ့ အိမ္တြင္းအိမ္ျပင္မွ လူေတြ ျပည့္လွ်ံေနတာကိုျမင္လိုက္ရတယ္ ၊
ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ေတြလည္း ဖဲ၀ိုင္းေတြကိုလိုက္ၾကည့္ျပီး ၀ိုင္းေခ်ာင္တဲ့ ဖဲ၀ိုင္းထဲမွာ
၀င္ထိုင္လိုက္ၾကရင္း အိမ္ကေန မရွိရွိ ရွိတာေလးေတြအကုန္သယ္လာတာေလးနဲ႕ ၀င္ကစားျဖစ္ၾကတယ္ ၊
ကံကပဲဆိုးေနတာလားေတာ့မသိဘူး တစ္ၾကိမ္ျပီးတစ္ၾကိမ္ ဆက္တိုက္ကို သံုးေယာက္လံုး ရႈံးေနၾကေရာ ၊
အရက္ကေလးကလည္းအရွိန္တက္လာေတာ့ ရႈံးေလ ပိုျပီး ေငြထိုးေလနဲ႕ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး
သံုးေယာက္သား ပါသမွ်အကုန္ကုန္သြားပါေလေရာ… ၊ အလာတုန္းက လြယ္လာတဲ့ လြယ္အိတ္
ေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြကလည္း ျပားကပ္လို႕ ၊ ထပ္ေဆာ့ခ်င္ေသးေပမယ့္ ေလာင္းစရာေငြေၾကးတစ္ျပားေတာင္
မရွိေတာ့တာမို႕ သံုးေယာက္လံုးလက္ေလ်ာ့ျပီး ထျပန္လာလိုက္ၾကတယ္ ။

 ဒီ လမိုင္းရြာမွာက ဖဲ၀ိုင္းေတြ ၊ေလာင္းကစာ၀ိုင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ၊
ရန္ျဖစ္တာ ၊ ခိုးတာ ၊ ၀ွက္တာ ၊ ကလိန္ကက်စ္က်တာေတြ မရွိၾကဘူး ၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့
သူတုိ႕ရြာစည္းကမ္းကိုက လမိုင္းရြာမွာ ဘယ္သူမွ မခိုးရဘူး ၊ ကလိန္ကက်စ္မက်ရဘူး ၊
တကယ္လို႕လုပ္ခ်င္လည္းလုပ္ခြင့္ေပးထားတယ္ သူတို႕မသိေအာင္လုပ္ေပါ့ေလ… ၊
သိသြားရင္ေတာ့ လုပ္တဲ့သူအတြက္ မေတြး၀ံ့စရာဘဲ ၊ အိမ္ကိုအသက္ျပန္ပါသြားမယ္မထင္ေလနဲ႕ ၊
တစ္ရြာလံုးနီးပါးက (စုန္း၊ေအာက္လမ္း)ပညာသည္ေတြေလ ။

 ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕သုံးေယာက္သား လမိုင္းရြာကေန ဖဲရႈံးျပီး
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ႏြားလွည္းထားထားတဲ့အိမ္ကိုသြား ႏြားလွည္းေလးယူ ၊ အိမ္ရွင္ေတြကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး
ကိုယ့္ရြာကိုယ္ျပန္ဖို႕ျပင္လိုက္ၾကတယ္ ၊ အခ်ိန္က ညေတာင္ေရာက္ေနျပီ ၊ ဒီေန႕ညမ်ားဖဲနုိင္လိုက္ရင္
ဒီရြာမွာပဲ တစ္ညလံုးမူးေအာင္ေသာက္ျပီး မနက္မွ ျပန္မယ္စိတ္ကူးထားတာ အခုေတာ့ အရႈံးသမားေတြရဲ႕
အိမ္အျပန္လမ္းက တိတ္ဆိတ္လို႕ ။

 လေရာင္က ညအေမွာင္ကို တိုးမေပါက္သလို ၀ါးတားတားေလးနဲ႕ …..
လွည္းေမာင္းသူကအလာတုန္းကလိုပဲ ဖိုးေတ … ၊ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕က
လွည္းအေနာက္မွာ ပတ္လက္ကေလး မိုးေကာင္းကင္မဲမဲၾကီးကိုၾကည့္ရင္း လိုက္ပါလာၾကတယ္ ၊
သူတို႕သံုးေယာက္သားလွည္းကေလး တအိအိနဲ႕ေမာင္းလာလိုက္တာ လမိုင္းရြာထဲကေတာင္
ထြက္စျပဳေနျပီ…. ၊ ရြာအထြက္ လယ္ကြင္းအစပ္ေလးအနားေရာက္ေတာ့ သူတို႕လွည္းအေနာက္က
ထူးဆန္းတဲ့ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္ …. ။

 လူေတြက ညစ္ေနၾကတဲ့အထဲ လမိုင္းရြာက သူငယ္ခ်င္းထည့္ေပးလိုက္တဲ့
မီးေတာက္အရက္ပုလင္းႏွလံုးကအစစ္ပါလာေသးတယ္ေလ ၊ ရုတ္တရက္ လွည္းအေနာက္က
အသံၾကားရေတာ့ အံ့ၾသသြားျပီး သံုးေယာက္သား လွည္းကိုခဏရပ္လိုက္ရင္း
အသံၾကားတဲ့ေနရာကို လိုက္ရွာၾကည့္ေနမိတယ္… ၊ အသံက သူတို႕အေနာက္ဘက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့
လမိုင္းရြာအထြက္နားေလးမွာရွိတဲ့ ျခံဳထဲကေန ၾကားေနရတဲ့အသံ ၊ ျခံဳကေလးကလည္းလႈပ္လႈပ္
လႈပ္လႈပ္နဲ႕ အားလံုး ျခံဳေနရာကို ေသခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနမိတုန္း ျခံဳထဲကေန ၀ုန္းဆို
၀က္ကေလးေသးေသးေလးတစ္ေကာက္ ခုန္ထြက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ၊
လေရာင္မွိန္ျပျပဆိုေပမယ့္ ၀က္ကေလးကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲျမင္နိုင္ေသးတယ္ေလ ။

 ၀က္ကေလးမို႕ သူတို႕အာရံုေတြကို ျပန္လႊဲလိုက္ရင္း
ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္းတို႕လည္း လွည္းကိုဆက္ေမာင္းလိုက္ၾကေတာ့
၀က္ကေလးကေတာ့ အႏၱရယ္ကိုျမင္ပံုမရဘူး… တအိအိသြားေနတဲ့ သူတို႕လွည္းေလးေနာက္ကို
ေျပးလိုက္လာပါေလေရာ ၊ ၀က္ကေလးဆိုေပမယ့္ ၀က္ေပါက္တစ္ေကာင္ပါ ၊ လူအရမ္းယွဥ္ေနတယ္ ၊
၀က္ေပါက္ေလးက အခ်ိန္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ထြက္မယ့္ပံုရွိတယ္ ၊ ဘယ္သူဘယ္၀ါပိုင္တဲ့
၀က္မွန္းလည္းသူတို႕မသိဘူး… ၊ လူအရမ္းယဥ္ေနတာနဲ႕ သူတို႕ေတြ ေခ်ာ့ေခၚသြားၾကဖို႕
ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္ ။

 “ ေဟ့ေယာင္ေတြ ငါတုိ႕ ဖဲလည္းရႈံးလာတဲ့အတူတူ
ဒီရြာက ငါတို႕နဲ႕ထိုက္တန္တာ တစ္ခုခုေတာ့ ယူသြားသင့္တယ္လို႕ ငါထင္တယ္ ”

 ညိဳစိုးစကားထဲမွာ အဓိပၸာယ္ေတြပါေနမွန္းသိလိုက္ၾကတာမို႕ ဖိုးေတ က ၀င္ေထာက္လိုက္တယ္

 “ လူရိပ္လူကဲလည္းၾကည့္ဦး ဒီရြာအေၾကာင္းမင္းပိုသိပါတယ္ ျမင့္သိန္း ”

 ျမင့္သိန္းလည္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူရွင္းေနတာနဲ႕
လူယဥ္ေနတဲ့ ၀က္ေပါက္ေလးကို ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး လွည္းေနာက္က ေခၚလာခဲ့လိုက္တယ္ ၊
၀က္ကေလးကို ေပြ႕ခ်ီျပီး လွည္းေပၚတင္သယ္လာလိုက္တာ ၀က္ကေလးကလည္း ျငိမ္ေနတာပဲ ။

 ဒီ၀က္ကေလးက အရင္ကလည္း လွည္းေတြဘာေတြလိုက္စီးဖူးတဲ့ပံုမ်ိဳးပဲ ၊
သခင္နဲ႕လည္းရင္းရင္းနီးနီးေနတဲ့ပံုေပၚတယ္ ၊ ေတြ႕တဲ့လူေနာက္ကိုလိုက္ရဲတယ္ဆိုေတာ့
လူေမြးထားတာေတာ့ေသခ်ာေနျပီ ၊ ဒါေပမယ့္ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕သံုးေယာက္လည္း
ေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမိမေနေတာ့ဘူး… သူတို႕ရြာအေရာက္ လွည္းကိုေမာင္းလာခဲ့လိုက္ၾကတယ္ ၊
ရြာအနားကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ သံုးေယာက္သား ညတြင္းခ်င္းပဲ ရြာအစပ္နားက အိမ္မွာ ကိုင္စရာေတြေတာင္းျပီး
၀က္ကေလးကို (ေဖာ္ ၊ သတ္) ကိုင္ၾကေတာ့တာပဲ ၊ ကိုင္လို႕လဲျပီးေရာ အသားေတြကို သူတို႕စီးလာတဲ့
လွည္းေပၚမွာ ဖက္ခင္းတင္ျပီး ရြာထဲကို၀င္လာခဲ့ၾကတယ္ ၊ သူတို႕ ၀က္ကိုင္ထားတဲ့ ဓါးေတြ ၊ ေရေႏြးတည္ဖို႕
ဒယ္္ေတြ ၊ ပုဆိန္ေတြကို ငွားေပးတဲ့ ရြာအစပ္နားက အိမ္အတြက္လည္း ဟင္းစားေပးခဲ့ၾကေသးတယ္ ၊
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့အိမ္က တစ္အိမ္လံုး ၀က္သားေရွာင္ထားတဲ့ကရင္စပ္တဲ့အိမ္မို႕
မယူၾကဘူး သူတို႕ပစၥည္းေတြကိုပဲ ေသခ်ာ ေျပာင္ေအာင္ ျပန္ေဆးေပးခဲ့ပါလို႕ေျပာခဲ့တယ္ ။
ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္း တို႕ေတြလည္း သူတို႕ ၀က္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို
ေသခ်ာ ျပန္ေဆးေၾကာျပီးေပးခဲ့လိုက္ၾကတယ္ ။

 ညက ၂ခ်က္တီးေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ …..
၀က္ကလည္း အခ်ိန္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ထြက္တဲ့၀က္ဆိုေတာ့ မကုန္တာနဲ႕
မိသားစု ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္အိမ္ေတြကို လိုက္ေ၀ေပးလိုက္ၾကတယ္ … ၊
ဒီလိုနဲ႕ ညတစ္ညက ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ … ။

 နံနင္ခင္းတစ္ခုကို မသာယာေစေအာင္ျပဳလိုက္သူက လမိုင္းရြာက
ရြာသူ မသန္းေအး… ၊ အသက္ငါးဆယ္၀န္းက်င္ရွိတဲ့ မသန္းေအးတစ္ေယာက္
သူေမြးထားတဲ့ ၀က္ကေလးေပ်ာက္လို႕ တစ္ရြာလံုးကို ပတ္ေသာင္းက်န္းျပီး
လိုက္ရွာေနလိုက္တာ ေဒါင္းေတာက္ေနတာပဲ ။

 ရွာလည္းရွာရင္းေျပာလည္းေျပာရင္း ရႈိုက္ၾကီးတငင္ငိုေနရွာတယ္

 “ အမေလး …. က်ဳပ္သမီးေလး ကိုယ္က်ိဳးနည္းျပီထင္ပါရဲ႕ ၊
၀က္ကေလးေတြေပါက္လာကတည္းက သူတစ္ေကာင္ပဲအသက္ရွင္တာနဲ႕
သားသမီးမရွိတဲ့က်ဳပ္မွာေလ…ဒီ၀က္ကေလးကို ကေလးတစ္ေယာက္လို
က်ဳပ္နို႕တိုက္ျပီး ေမြးလာတာပါေတာ္…. ၊ ခါတိုင္းဆို သမီးေလး အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္လာေနက်ပါ
မေန႕က တစ္ေနကုန္ေပ်ာက္ေနတာ ဒီမနက္အထိျပန္မလာဘူး…ေသခ်ာေနပါျပီ
က်ဳပ္သမီးေလးတစ္ခုခုျဖစ္ျပီထင္တယ္ အဟီး…… ”

 တျဖည္းျဖည္း တစ္ရြာလံုးလည္းအႏွံ႕ေမးျပီးေရာ…သူ႕၀က္ကေလးရြာထဲမွာ
မရွိေတာ့တာေသခ်ာျပီဆိုတာသိလုိက္တဲ့အတြက္ မသန္းေအး ေဒါသပိုထြက္သြားမိတယ္ ။
မသန္းေအး ဆိုတာ ရြာထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္ၾကိဳးလို႕ေတာင္ အမ်ားက သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့သူတစ္ေယာက္
မသန္းေအး နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့အရာမွန္သမွ် တစ္ရြာလံုးကေရွာင္ၾကတယ္ ၊ ေၾကာက္ၾကတယ္ ၊
အခု တစ္ရြာသားေတြက မသန္းေအးရဲ႕ ၀က္ကေလးကို ခိုးသြားတဲ့ကိစၥျဖစ္ခဲ့ျပီ ၊ လမိုင္းရြာတစ္ရြာလံုးကလည္း
ဒီတစ္ခါ ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပဲဆုိျပီး မသန္းေအး ဘယ္လိုတုန္႕ျပန္မယ္ဆုိတာကို စိတ္၀င္တစား
ေစာင့္ၾကည့္ေနမိၾကတယ္ ။

 ရက္ပိုင္းေလာက္ေတာ့ မသန္းေအး ဘာမွလႈပ္ရွားတာမေတြကရဘူး…
ပတ္၀န္းက်င္ကျပန္သိထားၾကတာေတာ့ မသန္းေအး က စိတ္နာေဒါသၾကီးလြန္းလို႕
ကိုယ္တိုင္လုပ္ရင္ ခံရတဲ့သူ သိပ္မခံရမွာစိုးလို႕ဆိုျပီး သူကဆရာကိုပင့္ထားတယ္လို႕ေျပာၾကတယ္ ။
ဒီသတင္းေတြကလည္း အမွန္ပါပဲ ရက္ပိုင္းေလာက္အၾကာမွာ မသန္းေအးရဲ႕ ဆရာဆိုတဲ့သူ
မသန္းေအးဆီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ ၊ မသန္းေအးရဲ႕ဆရာ ရုပ္နဲ႕တင္အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေနျပီ
ညဘက္မ်ားျမင္လိုက္လို႕ကေတာ့ လူလို႕ကို ထင္ရက္စရာမရွိဘူး….. ။

 အေတာ္ေလး ေ၀းေ၀းတစ္ေနရာကေန ၾကြလာတယ္လို႕ေျပာတဲ့
မသန္းေအးရဲ႕ဆရာက

 “ ဟဲ့ သမီး….အခ်ိန္အခါလည္းသင့္ျပီ…ညေနေစာင္းေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ကြဲ႕
သမီး ၀က္ကေလးကုိ အဆာေကၽြးေနက် အစာခြက္ကေလး အဘကိုေပးစမ္း ” ဆိုျပီး
ေတာင္းလိုက္ေတာ့ မသန္းေအး က ကမ္းေပးလိုက္တယ္ ။

 ဆက္ျပီးေတာ့ ဆရာက သူ႕လက္ထဲက ၀က္အဆာခြက္ကေလးကိုကိုင္ျပီး
ဂါထာေတြကိုဆက္တိုက္ရြတ္ေနရင္းလက္ထဲကေန ခြက္ကို လႊတ္ခ်လိုက္တယ္.. ၊
ထူးျခားတာက ခြက္က လက္ထဲက လႊတ္ခ်လိုက္ေပမယ့္ ေျမၾကီးေပၚျပဳတ္က်မသြားဘဲ
ေလေပၚကိုတက္သြားျပီးေတာ့ ပ်ံတတ္သြားတယ္…ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းသြားတယ္မသိဘူး…
တစ္ဖက္ရြာျဖစ္တဲ့ ကၽြဲတြင္း ရြာ မွာရွိတဲ့ ၀က္သားစားမိတဲ့သူေတြရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ေတြမွာ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႕
တစ္အိမ္ျပီးတစ္အိမ္ အဲ့ဒီ့ခြက္က အိမ္ေရွ႔တည့္တည့္မွာ က်လာပါေလေရာ…. ၊
က်ြဲတြင္းရြာသားေတြလည္းအကုန္ အံ့ၾသေနမိၾကတယ္ ၊ မၾကာပါဘူး…ခြက္ကေလး က်က်သြားခဲ့တဲ့
အိမ္ေတြထဲက အိမ္သားေတြထဲမွာမွ မသန္းေအးရဲ႕ ၀က္ကေလးအသားကို သိသိမသိသိ
စားခဲ့တဲ့သူေတြ အကုန္ ခ်က္ခ်င္း ၀မ္းေတြျပိဳင္ ေလ်ာျပီး
ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္းတို႕အပါအ၀င္ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္
ေန႕မကူးခင္မွာပဲ ေသကုန္ၾကတယ္ …. ၊ အေလာင္းေတြဆိုတာ ကၽြဲတြင္းရြာမွာ
တန္းစီေနတာပဲျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္းေအာင္ျဖစ္လို႕ ၊ ျမန္မာေတြအက်င့္ကလည္း
ကိုယ္စားရရင္ ကိုယ့္မိသားစုိကုိုပါေကၽြးခ်င္ၾကတယ္ေလ….အခုေတာ့ အေကၽြးေကာင္းလို႕
အေလာင္းေတြ ပံုေနတဲ့အထိပါပဲ ၊ စားေကာင္းမွန္းမသိ ၊ မစားေကာင္းမွန္းမသိ ၊ အလကားရတာေလးမို႕
စားမိတဲ့သူေတြလည္း ဘုမသိဘမသိနဲ႕ ကိစၥေခ်ာကုန္လိုက္တာ …. ကၽြဲတြင္းတစ္ရြာလံုး
တစ္ရက္တည္းနဲ႕ လံုးပါးပါးကုန္ေတာ့တာပဲ ။

 ၀က္ကိုဦးေဆာင္ျပီး သတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဖိုးေတ ၊ ညိဳစိုး ၊ ျမင့္သိန္းတို႕ေတြလည္း မိသားစုလိုက္
ေသကုန္ၾကတယ္ ထူးျခားတာက သူတို႕ထဲက ညိဳစိုးရဲ႕ လူမမယ္အရြယ္ ေလးႏွစ္သားကေလးေလး
တစ္ေယာက္ပဲ အသက္ရွင္တယ္ ကေလးက ၀က္သားမစားလိုက္လို႕ထင္ပါတယ္ ၊ ကၽြဲတြင္းရြာသူၾကီးကေတာ့
၀မ္းေရာဂါျဖစ္တယ္ထင္ျပီးေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ ရြာေျပာင္းေျပးဖုိ႕စီစဥ္ေနျပန္တယ္ ၊
အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ၀က္ပိုင္ရွင္ မသန္းေအး က်ြဲတြင္းရြာသတင္းကိုၾကားျပီးေရာက္လာခဲ့တယ္..
မသန္းေအး ရြာကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ရြာလံုးျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကိုၾကည့္ရင္း အားရပါးရရယ္ေမာလိုက္ရင္း…

 “ ဟား..ဟား….ဟား… မွတ္ထား အဲ့ဒါ ငါ့သမီးေလးကို ငါမသိတုန္းခုိးသြားျပီး သတ္စားလို႕
မေက်နပ္လို႕ လုပ္တာ ….ငါလုပ္တာကို မေက်နပ္တဲ့ေကာင္ရွိရင္ ငါနဲ႕အခုလာရွင္းလို႕ရတယ္ ဟား.. ”
ဆိုျပီးေျပာလာတယ္… ၊ မသန္းေအး စိန္ေခၚသြားေပမယ့္ ကၽြဲတြင္းရြာကလူေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္မွ
အသံမထြက္ရဲၾကဘူး ၊ျဖစ္စဥ္အရဆို မသန္းေအးက မွန္ေနတာကို…. ။

 ရြာကေတာ့ နာေရးကိစၥေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အလုပ္ရႈပ္သြားၾကတယ္… ၊
ရြာတစ္၀က္နီးပါးေလာက္လည္း ေလ်ာ့သြားၾကတယ္ ။

 ႏွစ္ေပါင္းေတြအလီလီၾကာေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးက ပံုျပင္လိုလို
ဇာတ္လမ္းလိုလိုနဲ႕ ေျပာစမွတ္တြင္က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္…. ၊ ကၽြဲတြင္းရြာမွာလည္း
ကေလးတိုင္းခ်စ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြ ေျပာျပတတ္တဲ့ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္
အဲ့ဒီအဘိုးၾကီကလည္း ဒီပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေလးကို ခဏခဏေျပာေျပာေနတတ္တယ္ ၊
သူေျပာတဲ့အၾကိမ္ေရ ဘယ္ေလာက္မ်ားပါေစ ကေလးေတြကလည္း လမိုင္းရြာအေၾကာင္း
ပညာသည္ေတြရဲ႕ ကလဲ့စားေခ်တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းဆိုရင္ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းကို
နားေထာင္ေနတတ္ၾကတယ္ေလ ၊ အဲ့ဒီအဘိုးၾကီးကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့
တစ္ခ်ိန္က အသက္ရွင္က်န္ခဲ့သူ ဦးညိဳစိုး ရဲ႕ ေလးႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးေလးဆိုတာကို
ဒီျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေလးကို နားေထာင္ေနၾကတဲ့သူေတြ သိပါရဲ႕သလား…. ။

#END
ၾကိဳးစားပါဦးမည္ …
~ မိုးေစြ ~
စာျပီးခ်ိန္ - 09.5.2019 ( 11 : 11 Pm )
Credit